Ευχές από Μικρό Απόδειπνο

Ψαλμός ξθ’ (69)

Ο Θεός, εις την βοήθειάν μου πρόσχες· Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου. Αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοί μοι κακά. Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι οι λέγοντές μοι· εύγε, εύγε. Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν επί σοι πάντες οι ζητούντές σε, ο Θεός. Και λεγέτωσαν δια παντός, μεγαλυνθήτω ό Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριόν σου. Εγώ δε πτωχός ειμί και πένης· ο Θεός, βοήθησόν μοι. Βοηθός μου και ρύστης μου ει συ, Κύριε, μη χρονίσης.

Τροπάρια

Ο Θεός των πατέρων ημών, ο ποιών αεί μεθ’ ημών κατά την σην επιείκειαν, μη αποστήσης το έλεός σου αφ’ ημών, αλλά ταις αυτών ικεσίαις, εν ειρήνη κυβέρνησον την ζωήν ημών.

Των εν όλω τω κοσμώ μαρτύρων σου, ως πορφύραν και βύσσον τα αίματα, η Εκκλησία σου στολισαμένη, δι’ αυτών βοά σοι, Χριστέ ο Θεός· τω λαώ σου τους οικτιρμούς σου κατάπεμψον, ειρήνην τη πολιτεία σου δώρησαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

Δόξα.

Μετά των Αγίων ανάπαυσον, Χριστέ, τάς ψυχάς των δούλων σου, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

Και νυν.

Τη πρεσβεία Κύριε, πάντων των Άγιων, και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δος ημίν, και ελέησον ημάς, ως μόνος οικτίρμων.

Κύριε έλέησον.

Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα εν ουρανώ και επί γης προσκυνούμενος και δοξαζόμενος Xριστός ο Θεός, ο μακρόθυμος, ο πολυέλεος, ο πολυέσπλαγχνος, ο τους δικαίους αγαπών και τους αμαρτωλούς ελεών, ο πάντας καλών προς σωτηρίαν διά της επαγγελίας των μελλόντων αγαθών· αυτός. Κύριε, πρόσδεξαι και ημών εν τη ώρα ταύτη τας εντεύξεις και ίθυνον την ζωήν ημών προς τας εντολάς σου.

Τας ψυχάς ημών αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον, τας εννοίας κάθαρον και ρύσαι ημάς από πάσης θλίψεως, κακών και οδύνης. Τείχισον ημάς αγίοις σου Αγγέλοις, ίνα τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι και οδηγούμενοι καταντήσωμεν εις την ενότητα της πίστεως και εις την επίγνωσιν της απροσίτου σου δόξης· ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.

Ευχή εις την υπεραγίαν Θεοτόκον

Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή Παρθένε, θεόνυμφε Δέσποινα· η Θεόν Λόγον τοις ανθρώποις τη παραδόξω σου κυήσει ενώσασα και την απωσθείσαν φύσιν του γένους ημών τοις ουρανίοις συνάψασα· η των απηλπισμένων μόνη έλπις και των πολεμουμένων βοήθεια· η ετοίμη αντίληψις των εις σε προστρεχόντων, και πάντων των Χριστιανών το καταφύγιον· μη βδελύξη με τον αμαρτωλόν, τον εναγή, τόν αισχροίς λογισμοίς και λόγοις και πράξεσιν όλον εμαυτόν αχρειώσαντα, και των ηδονών του βίου, ραθυμία γνώμης, δούλον γενόμενον· αλλ’ ως του φιλανθρώπου Θεού Μήτηρ, φιλανθρώπως σπλαγχνίθητι επ’ εμοί τω αμαρτωλώ και ασώτω, και δέξαι μου την εκ ρυπαρών χειλέων προσφερομένην σοι δέησιν, και τον σον Υιόν, και ημών Δεσπότην και Κύριον, τη μητρική σου παρρησία χρωμένη δυσώπησον, ίνα άνοιξη καμοί τα φιλάνθρωπα σπλάγχνα της αυτού αγαθότητος και, παριδών μου τα αναρίθμητα πταίσματα, επιστρέψη με προς μετάνοιαν και των αυτού εντολών εργάτην δόκιμον αναδείξη με.

Και πάρεσό μοι αεί ως ελεήμων και συμπαθής και φιλάγαθος· εν μεν τω παρόντι βίω θερμή προστάτις και βοηθός, τας των εναντίων εφόδους αποτειχίζουσα και προς σωτηρίαν καθοδηγούσα με, και εν τω καιρώ της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα· εν δε τη φοβερά ήμερα της κρίσεως, της αιωνίου με ρυομένη κολάσεως, και της απορρήτου δόξης του σου Υιού και Θεού ημών κληρονόμον με αποδεικνύουσα.

Ης και τύχοιμι, Δέσποινα μου, υπεραγία Θεοτόκε, δια της σης μεσιτείας και αντιλήψεως, χάριτι και φιλανθρωπία του μονογενούς Υιού, του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού· ω πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ αυτού Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ευχή ετέρα εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν

Και δος ημίν, Δέσποτα, προς ύπνον απιούσιν, ανάπαυσιν σώματος και ψυχής, και διαφύλαξον ημάς από του ζοφερού ύπνου της αμαρτίας και από πάσης σκοτεινής και νυκτερινής ηδυπαθείας. Παύσον τας ορμάς των παθών, σβέσον τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού τα καθ’ ημών δολίως κινούμενα. Τας της σαρκός ημών επαναστάσεις κατάστειλον και παν γεώδες και υλικόν ημών φρόνημα κοίμισον.

Και δώρησαι ημίν, ο Θεός, γρήγορον νουν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ύπνον ελαφρόν και πάσης σατανικής φαντασίας απηλλαγμένον. Διανάστησον δε ημάς εν τω καιρώ της προσευχής εστηριγμένους εν ταις εντολαίς σου και την μνήμην των σων κριμάτων εν εαυτοίς απαράθραυστον έχοντας. Παννύχιον ημίν την σην δοξολογίαν χάρισαι εις το υμνείν και ευλογείν και δοξάζειν το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα σου, του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Υπερένδοξε, αειπάρθενε, ευλογημένη Θεοτόκε, προσάγαγε την ημετέραν προσευχήν τω Υιώ σου και Θεώ ημών, και αίτησαι ίνα σώση δια σου τας ψυχάς ημών.

Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το άγιον· Τριάς αγία, δόξα σοι.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Επi Σoί χαίρει, Κεχαριτωμένη, πάσα η κτίσις, αγγέλων τό σύστημα καί ανθρώπων τό γένος, ηγιασμένε ναέ καί Παράδεισε λογικέ, παρθενικόν καύχημα, εξ ης Θεός εσαρκώθη καί παιδίον γέγονεν, ο πρό αιώνων υπάρχων Θεός ημών· τήν γάρ Σήν μήτραν θρόνον εποίησε, καί τήν Σήν γαστέρα Πλατυτέραν Ουρανών απειργάσατο. Επί Σοί χαίρει, Κεχαριτωμένη, πάσα η κτίσις Δόξα Σοι.

Ευχή εις τον Άγγελον φύλακα της του ανθρώπου ζωής

Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της άθλιας μου ψυχής και ταλαίπωρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ εμού δια την ακρασίαν μου· μη δώης χώραν τω πονηρώ δαίμονι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού του τούτου σώματος· κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησον με εις οδόν σωτηρίας.

Ναι, Άγγελε του θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τας ημέρας της ζωής μου, και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν· σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επήρειας του αντικειμένου, ίνα μη εν τίνι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν· και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της αυτού αγαθότητος. Αμήν.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε, κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, ὅτι Σωτήρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Αντιλήπτωρ της ψυχής μου γενού, ο Θεός, ότι μέσον διαβαίνω παγίδων πολλών· ρύσαι με εξ αυτών και σώσον με, Αγαθέ, ως φιλάνθρωπος.

Μεγαλυνάρια

Τὸν ἰσαπόστολον Χριστοῦ ἱεράρχην, καὶ ἀθλητὴν παναληθῆ τοῦ Σωτῆρος, καὶ ἰατρὸν πανάριστον τῶν νόσων καὶ ἐν ᾠδαῖς· ἄπαντες τιμήσωμεν, πρὸς αὐτὸν ἐκβοῶντες, πρόφθασον καὶ λύτρωσαι, τῆς ὀδόντων ὀδύνης· τῆς ἀφορήτου ἵνα σε ἀεί, ὡς εὐεργέτην Ἀντίπα γεραίρωμεν.

Τὸν τῆς Περγάμου ἱεράρχην φανότατον, καὶ μαργαρίτην τοῦ Χριστοῦ πανυπέρτιμον, Ἀντίπαν τὸν ἀοίδιμον ὀδόντων ἰατρόν· πάντες εὐφημήσωμεν, πρὸς αὐτὸν ἐκβοῶντες· πρόφθασον καὶ λύτρωσαι, τῆς τοιαύτης ἀνάγκης· μὴ παραβλέψης δέησιν οἰκτράν, τῶν προσφυγόντων τῇ σκέπῃ σου Ἅγιε.

Χάριν ἰαμάτων παρὰ θεοῦ, εἰληφὼς Ἀντίπα, θεραπεύεις πάθη δεινά, διὸ τοῖς ἐν πίστει σε ἐπικαλουμένοις θεράπευσον ὀδόντων, τὸ ἄλγος πάνσοφε.

Τὸν ἐν ἱερεῦσι θαυματουργόν, καὶ ἐν ἀθληφόροις, ἀπροσμάχητον βοηθόν, καὶ τόν τῆς ὀδόντων ὀδύνης ἐλατῆρα, Ἀντίπα τὸν γενναῖον, πάντες τιμήσωμεν.

Ἔχοντες Ναόν σου τὸν θαυμαστόν, Ἀντίπα τρισμάκαρ, ὡς προπύργιον ὀχυρόν, προσφεύγομεν τούτῳ ἐν πόνοις τῶν ὀδόντων, καὶ ἐπηρείας πάσης ἀπολυτρούμεθα.

Σκέπε, φρούρει φύλαττε ἀθλητά, τοὺς ὑπὸ τὴν σκέπην, καταφεύγοντας ἐκτενῶς, καὶ λύτρωσαι τάχος ὀδόντων τῆς ὀδύνης, ἵνα ὡς εὐεργέτην σε μεγαλύνομεν.

Χαίροις, αξιΰµνητε Μιχαήλ, Πρωτάγγελε θείε, Ασωµάτων µυσταγωγέ. Χαίροις του Κυρίου, πανάριστος κινύρα και της αΰλου δόξης λαµπρόν απαύγασµα.

Δέξαι, ώ παµµέγιστε Μιχαήλ, ηµών τας δεήσεις, ας προσάγαγε τω Θεώ, αιτούµενος πάσιν οµόνοιαν ειρήνην και λύτρωσιν εκ πόνων τη µεσιτεία σου.

Πρόφθασον, Αρχάγγελε Μιχαήλ, και φρούρει αγρύπνως Εκκλησίαν την του Θεού εν Βασιλευούση˙ και τη Ορθοδοξία παράσχου θαυµασίως πάση τον θρίαµβον.

Σκέπε, Μεγαλόχαρε Μιχαήλ, της Ορθοδοξίας Αρχιποίµενα τον κλεινόν άµα και τον Κλήρον και τον Λαόν Κυρίου δωρούµενος υγείαν αυτοίς, θαυµάσιε.

Τους προσερχοµένους τη ση Μονή εν πίστει και πόθω ορθοδόξους Χριστιανούς, σκέπε και ευλόγει δωρούµενος υγείαν και πάσαν ευρωστίαν, θείε Αρχάγγελε.

Της Δωδεκανήσου ο θησαυρός Σύµης Κω και Ρόδου της Καλύµνου ο βοηθός απάσης Ελλάδος, ώ µέγα Ταξιάρχα, Χριστιανών το κέρας, εί Μεγαλόχαρε.

Τους ναυτιλλοµένους Χριστιανούς τους εν ταις θαλάσσαις κινδυνεύοντας αδελφούς, τους το όνοµά σου θερµώς αναβοώντας διάσωσον εν τάχει, θείε Πρωτάγγελε.

Ώ της θεωρίας Σου της φρικτής και της καλλονής Σου της πυρίνου και θεαυγούς κατέχεις το σκήπτρον Μιχαήλ τη χειρί Σου και µέλπεις τη Τριάδι ύµνον Τρισάγιον.

Έχων Σε προστάτην και βοηθόν, φύλακα και σκέπην της ψυχής µου της ταπεινής˙ Μιχαήλ πρωτάρχα, και Μέγα Ταξιάρχα, εν ώρα του θανάτου Συ µοί βοήθησον.

Χαίροις ιερώτατε Γαβριήλ, χαίροις πρωτοστάτα των Αγγέλων προµηνυτά, χαίροις ο το Χαίρε µηνύσας τη Παρθένω εν Ναζαρέτ τη πόλει Ήν µεγαλύνοµεν.

Μιχαήλ Αρχάγγελε του Θεού, µη έλθης ως λέων αγριώτατος εις εµέ µηδέ την ψυχήν µου αρπάσης ως στρουθίον εν ώρα του θανάτου συ µοί βοήθησον.

Σε την λευκοφόρον περιστεράν, την ηγλαϊσμένην, την χαρίτων και αρετών, και του μαρτυρίου, στολή Μάρτυς Ελέσα, εκ πόθου ανυμνούντες, σε μεγαλύνομεν.

Οσιομαρτύρων την καλλονήν, και των Κυθηρίων, την προστάτιν και βοηθόν, την παρισταμένην, Χριστού Θρόνω εν δόξη, Ελέσαν την αγίαν, ύμνοις τιμήσωμεν.

Φωταγωγουμένη υπερφυώς, ταις του Παρακλήτου, υπερφώτοις μαρμαρυγαίς, την εν ταις ερήμοις, ζωήν είλου Ελέσα, προκρίνουσα των τήδε, όλβον ουράνιον.

Καθοδηγουμένη τη μητρική, συ θεοσεβεία ηκολούθησας τω Χριστώ, και ανεπιστρόφως, οδόν ώδευσας Μάρτυς, την άγουσαν εις δόξαν, όντως την άφθαρτον.

Λαμπαδηφορούσα εν ταις αυλαίς, ταις του παραδείσου κατεσκήνωσας εν χαρά, και αγαλλιάσει, σεμνή Μάρτυς Ελέσα, αντάξια λαβούσα, πόνων τα έπαθλα.

Ηλιοφωτόμορφε καλλονή, η μεμνηστευμένη, τω Ηλίω τω νοητώ, εν επουρανίοις, Χριστού νύμφη Ελέσα, διάσωζε τους πόθω σε μεγαλύνοντας.

Ελέσα προστάτιν σε και φρουρόν, βρεφών και παιδίων, νεολαίας νέων βλαστών, γονέων, συζύγων, οικογενείας πάσης, και κοινωνίας όλης, πάντες κεκτήμεθα.

Ελέσα αγνότητος κιβωτός, άγνιζε τους νέους, αγνούς λόγους πράξεις αγνάς, αγνώς βιοτεύειν, και τα αγνά φυλάσσειν, αγνήν τε την παράδοσιν, διασώζοντας.

Ελέσα θεόφρων και θαυμαστή, προστάτευε οίκους, συζυγίας, τέκνα, γονείς, και ρύσαι κινδύνων οινοποσίας μέθης, ναρκωτικών μανίας, και διαζεύξεως.

Ελέσα πανθαύμαστε και σεμνή, Κυθήρων το κλέος, και μαρτύρων η καλλονή, προστάτευε σκέπε, το θείον τέμενός σου, και δούλους του Κυρίου, τους σοι προστρέχοντας.

Χάριν ἀναβλύζεις ζῶσα πηγὴ, καὶ τοὺς ἀσθενούντας, θεραπεύεις ὠς ἰατρός· δίδου ἡμῖν ῥῆσιν, ἀγάπην καὶ ὑγείαν, τρισμάκαρ μοι Θαδδαῖε, τῇ ἀντιλήψει σου.

Θεῖος ἀνεδείχθης ὡς μαθητὴς, λαμπρότητα βίου, διαφαίνων ἀπὸ παιδὸς, καὶ τοῖς θαύμασί σου, πολλοὺς ζωοποιήσας, ἀξίως ἐφημίσθης, μάκαρ Ἰούδα μοι.

Χαίροις Ἀποστόλων ὁ ἀδελφὸς, καὶ τῶν Βασιλέων, ἐγκαλλώπισμα ἱερόν· χαίροις τῶν χαρίτων, ἡ ζωηφόρος κρήνη, Ἰούδα μοι τρισμάκαρ, πάντων βοήθεια.

Νόσους ἰατρεύεις ὀδυνηρὰς, καὶ καρκίνου νεῖκος, χαρισάμενος συμπαθῶς, δίδου ἡμῖν χἀριν, ἐν βίῳ καὶ ὑγείαν, Θαδδαῖε μοι παμμάκαρ, τῇ ἀντιλήψει σου.

Δίδου τὴν πρεσβείαν σου πρὸς Χριστὸν, τῷ πιστῷ λαῷ σου, σοὶ θεάδελφε ἱερὲ, δύναμιν καὶ πίστιν, ἀγάπην καὶ γαλήνην, καὶ πᾶσαν εὐθυμίαν, πρὸς βίον μείζονα.

Χαίροις ο αθλήσας πάλαι στερρώς, και γνωσθείς αρτίως, Εκκλησία τη του Χριστού, τη ανακαλύψει των θείων σου Λειψάνων, Εφραίμ Ιερομάρτυς αξιοθαύμαστε.

Ώφθης και εδήλωσας εμφανώς, την κλήσιν σου Πάτερ, και το τέλος σου το σεπτόν. Όθεν προσκυνούντες, τα θεία Λείψανά σου, Εφραίμ Οσιομάρτυς, χάριν λαμβάνομεν.

Άγνωστος ετέλεις χρόνοις πολλοίς, και τη φανερώσει, των λειψάνων σου των σεπτών, έδειξας τω κόσμω, την σην πλουσίαν χάριν, θαυμάτων ενεργείας, Εφραίμ μακάριε.

Χαίροις των Οσίων ο κοινωνός, χαίροις των Μαρτύρων, ο ζηλώσας την αρετήν. Χαίροις ο εν όρει, Αμώμων διαπρέψας, Εφραίμ μεγαλομάρτυς, διπλοίς εν σκάμμασι.

Χάριν αναβλύζεις θεία ροπή, και τους ασθενούντας, θεραπεύει η ση σορός. Όθεν οι τη θεία Μονή σου προσιόντας, καρπούνται την υγείαν, ψυχής και σώματος.

Έχων παρρησίαν προς τον Χριστόν, Εφραίμ θεοφόρε, καθικέτευε εκτενώς, υπέρ της Μονής σου, τη σοι ανακειμένης, και πάντων των ζητούντων, την σην αντίληψιν.

Χαίροις της Ιθάκης θείος βλαστός, Ραφαήλ τρισμάκαρ και της Λέσβου ο αρωγός, χαίροις Διακόνων, Νικόλαε λαμπρότης, χαίρε σεμνή Ειρήνη, Χριστού οσφράδιον.

Πάλαι εναθλήσαντες καρτερώς, και άρτι γνωσθέντες, εν τη Λέσβω περιφανώς, λάμπετε εν κόσμω, θαυμάτων ενεργείας, εις δόξαν του Κυρίου, Άγιοι Μάρτυρες.

Δόξη λαμπρυνόμενοι θεϊκή, οράσεσι πλείσταις, εκκαλύπτετε τοις πιστοίς, αγνώστων πραγμάτων, σαφέστατα την γνώσιν, ως θείοι του Σωτήρος, Οσιομάρτυρες.

Χαίρετε της Λέσβου κλέος καινόν, Θερμής πολιούχοι, και του λόφου των Καρυών, Ραφαήλ παμμάκαρ, ομού συν Νικολάω, και τη σεμνή Ειρήνη, πυρσοί θεόφωτοι.

Χαίρει κεκτημένη ως θησαυρός, πλουτίζοντες πάντας, ιαμάτων ταις δωρεαίς, Ραφαήλ θεόφρον, συν θείω Νικολάω, η Λέσβος τα πανέντιμα υμών λείψανα.

Πάντας τους προστρέχοντας ευλαβώς, υμών τη πρεσβεία, πάσης ρύσασθαι συμφοράς, Ραφαήλ, Ειρήνη, ομού συν Νικολάω, την των πταισμάτων λύσιν υμίν αιτούμενοι.

Γοργοϋπηκόου τήν θαυμαστήν καί σεπτήν εἰκόνα προσκυνήσωμεν, ἀδελφοί, θαύματα τελοῦσαν καί βρύουσαν ἰάσεις καί ταύτην μετά πόθου κατασπασώμεθα.

Ἔχοντες εἰκόνα σου τήν σεπτήν, ἀνύμφευτε Κόρη, ὡς προπύργιον ὀχυρόν, προσφεύγομεν ταύτῃ καιρῷ τῷ τῶν κινδύνων καί ἐπηρείας πάσης ἀπολυτρούμεθα.

Νῦν καιρός ἀνάγκης ἦλθεν ἡμῖν, νῦν παρέστη χρεία βοηθείας, Κόρη, τῆς σῆς˙ λύτρωσαι οὖν πάσης ἀνάγκης καί κινδύνου, καί χεῖρα βοηθείας τάχιστα ὄρεξον.

Ἔχει μέν, Παρθένε, ὁ οὐρανός σῶμα καί ψυχήν σου ἐξαστράπτοντα φαεινῶς, ἔχει δέ μορφήν σου μονή Δοχειαρίου, τήν ἐπικαλουμένην Γοργοϋπήκοον.

Ἆρον σου τά ὄμματα, Μαριάμ, καί ἴδε εὐσπλάχνως τούς εἰκόνι σου τῇ σεπτῇ παρεστῶτας, Κόρη, καί σέ παρακαλοῦντας, καί πλήρωσον αἰτήσεις τούτων, πανύμνητε.

Ἴδοιμι, Παρθένε, ψυχορραγῶν ἐν καιρῷ θανάτου τήν εἰκονα σου τήν σεπτήν, παραμυθουμένην καί ἱλαρῶς ὁρῶσαν, καί ὄψεις τῶν δαιμόνων ἀποδιώκουσαν.

Τέτρωμαι τῷ πόθῳ σου, Μαριάμ, φλέγει με ὁ ἔρως καθορᾶν σου τῆς ἱερᾶς, εἰκόνος, Παρθένε, τό κάλλος καί τήν δόξα, καί κόρον οὐ λαμβάνω τοῦ μεγαλύνειν σε.

Τί ἀνταποδώσομεν οἱ οἰκτροί δοῦλοί σου, Παρθένε, ἀντί χάριτος τῆς πολλῆς, ἥνπερ ἀνεδείξω, ἡμῖν χαρισαμένη, εἰκόνα σου τήν θείαν πλοῦτον οὐράνιον;

Ιησού γλυκύτατε Ιησού, Ιησού Σωτήρ μου, της ψυχής μου τας χαλεπάς, ιάτρευσον νόσους, Θεέ μου, Ιησού μου, και σώσον Ιησού μου τον σοι προστρέχοντα.

Δέομαι γλυκύτατε Ιησού, δέξαι τον σον δούλον, υπεράγαθε Ιησού` σώσον, μη παρίδης τον άσωτον, Θεέ μου, οικτίρμον Ιησού μου εύσπλαγχνε Κύριε.

Τους τετειχισμένους τω σω Σταυρώ, και εγκαυχωμένους τους σοις Πάθεσιν, Ιησού, στήριξον εν πέτρα, Χριστέ, των εντολών σου, και σώσον, Ιησού μου, ως υπεράγαθος.

Συ ει, Ιησού μου, ο φωτισμός, της οικτράς ψυχής μου, φως του Κόσμου, ω Ιησού, συ λάμπρυνον ταύτην, τω θεαυγεί φωτί σου, και ρύσαι αιωνίου Χριστέ κολάσεως.

Σκέπε, φρούρει, φύλαττε σαῖς λιταῖς, Ἀρχάγγελε θεῖε, Ἀστραπόμορφε Μιχαήλ, τοὺς πίστει σε τιμῶντας καὶ γεραίροντας πόθοις, πρῶτον τῶν Ἀγγέλων καὶ Ἀρχιστράτηγον.

Πάρεσο προστάτης πᾶσιν ἡμῖν, ἐν παντὶ τῷ βίῳ καὶ ἐν ὥρᾳ τῇ φοβερᾷ, τοῦ πικροῦ θανάτου, βοήθει θεῖε Νόε, Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαὴλ ἀξιύμνητε.

Ξυνωρὶς ἀοίδιμε καὶ Δυάς, ἄυλοι καὶ θεῖοι διασώσατε τοὺς πιστῶς, ὑμᾶς εὐφημοῦντας, ἐκ παντοίων κινδύνων, Ἀρχάγγελοι Κυρίου Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ.

Ἀρχάγγελοι, Ἄγγελοι καὶ Ἀρχαί, Δυνάμεις καὶ Θρόνοι, Κυριότητες, Σεραφείμ, σεπταὶ Ἐξουσίαι καὶ Χερουβεὶμ οἱ θεῖοι, ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Κτίστην καθικετεύσατε.

Άγονον και άκαρπον την ψυχήν, κέκτημαι, Παμμάκαρ, φύλλα μόνον άνευ καρπών, έρημον απάσης αγαθής εργασίας, Προφήτα, αρετών με δείξον καρπούμενον.

Βαπτιστά και Πρόδρομέ του Χριστού, λύχνε φαεσφόρε, ικετεύω σε εκτενώς, λύχνον αναψόν μου ψυχής της ταλαίπωρου, εσκοτισμένην ούσαν συ καταλάμπρυνον.

Δέομαι, Προφήτα και Βαπτιστά, μη με υπερίδης τον ανάξιον πρεσβευτήν, καταβαπτισθέντα τοις πάθεσι του βίου, και εν βορβόρω όντα συ εξανάστησον.

Πρέσβευε Προφήτα προς τον Θεόν, υπέρ του λαού σου και ημών των αμαρτωλών, των καταφευγόντων τη σκέπη σου τη θεία, και ρύσαι πάσης νόσου και περιστάσεως.

Χαίροις Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, τῆς οἰκονομίας τοῦ Σωτῆρος μυσταγωγοῖ· χαίρετε φωστῆρες, ἀπάσῃς οἰκουμένης, σοφίας ὑπερκόσμου, ἐνδιαιτήματα.

Πέτρον, Παῦλον, Μᾶρκον καὶ τὸν Λουκᾶν, Ματθαῖον, Ἀνδρέαν, Ἰωάννην τε καὶ Θωμᾶν καὶ Βαρθολομαῖον, καὶ Φίλιππον, Ἰούδαν, καὶ Σίμωνα, Ματθίαν, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ρύσασθε Απόστολοι του Χριστού, σεισμού και κινδύνων, εμπρησμού τε και των δεινών, νόσων τους εν πίστει την πάντιμον τιμώντας, Μνήμην υμών Θεόπτοι, ταις ικεσίαις υμών.

Μύσται τοῦ Σωτῆρος καὶ Μαθηταί, τοῦ σαρκὶ φανέντος, καθωράθητε ἀληθῶς, καὶ τῶν οὐρανίων, ἐπόπται μυστηρίων, Ἀπόστολοι Κυρίου, θεοειδέστατοι.

Ῥύσασθε κινδύνων καὶ πειρασμῶν, καὶ πάσης ἀνάγκης, δωδεκάριθμοι Μαθηταί, τοῦ Παμβασιλέως, ὑμῶν ταῖς ἱκεσίαις, τοὺς τῇ σεπτῇ πρεσβεῖᾳ, ὑμῶν προστρέχοντας.

Χαίρετε τῆς χάριτος θησαυροί, καὶ τῶν ἐν τῷ σκότει, λαμπαδοῦχοι καὶ ὁδηγοῖ· χαίρετε προστάται, Χριστοῦ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ βοηθοῖ ἁπάντων, θεῖοι Ἀπόστολοι.

Ἔχοντες μεγίστην πρὸς τὸν Χριστόν, παῤῥησίαν ὄντως, δωδεκάριθμοι Μαθηταί, ἀεὶ δυσωπεῖτε, παθὼν διδόναι λύσιν, καὶ ἄφεσιν πταισμάτων, ἡμῖν δεόμεθα.

Τόν εν Ιεράρχαις θαυματουργόν, καί τόν εν κινδύνοις, απροσμάχητον βοηθόν, τόν θείον ποιμένα, καί λάτριν τού Δεσπότου, Αθανάσιον Μέγαν, ύμνοις τιμήσωμεν.

Τών Αρχιερέων τήν καλλονήν, καί τής Εκκλησίας, εγκαλώπισμα τό τερπνόν, καί ημών τών πάνυ, αμαρτωλών προστάτην, Αθανάσιον Μέγαν, δοξολογήσωμεν.

Χαίροις Εκκλησίας θείε αστήρ, οικουμένης δόξα, Ιερέων υπογραμμός, Πατέρων λαμπρότης, τής χάριτος δοχείον, Χριστιανών προστάτα, ώ Αθανάσιε.

Χαίρε τής σοφίας μύστις λαμπρά, καί τής ευσεβείας δημηγόρος περιφανής. Χαίροις παρθενίας, η εύπνους μυροθήκη, Αικατερίνα Μάρτυς, αξιοθαύμαστε.

Σώματος εμπρέπουσα καλλονή, καλή καί ωραία, αναδείχθης καί τήν ψυχήν, τώ ωραίω κάλλει, υπέρ υιούς ανθρώπων, καί τούτω ενυμφεύθης αφθόρως ένδοξε.

Χαίροις καλλιπάρθενε ευκλεής, χαίροις τών Παρθένων, καί Μαρτύρων η κορωνίς. Χαίροις τού Σωτήρος, η πανολβία νύμφη, σεμνή Αικατερίνα ημών βοήθεια.

Πάντων τῶν νοσούντων τοὺς Ἰατρούς, πηγάς ἰαμάτων, Ἀναργύρους τοὺς εὐκλεεῖς, δεῦτε συνδραμόντες οἱ φιλέορτοι τούτους, χρεωστικῶς ἐν ὕμνοις δοξολογήσωμεν.

Ἀνάργυροι θείοι, θαυματουργοῖ, Ἰατροὶ νοσούντων, ἰατρεύσατε τοὺς θερμῶς, ἐπικαλουμένους, ὑμᾶς παθῶν ποικίλων, ταῖς ὑμῶν πρεσβείαις πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον.

Μὴ παύσητε, Ἀνάργυροι Ἰατροί, ψυχῶν καὶ σωμάτων, ἱκετεύειν ὑπὲρ ἡμῶν, τὴν σεπτὴν Τριάδα, ῥυσθῆναι ἐκ κινδύνων, καὶ πάσης ἀσθενείας, ἡμᾶς καὶ θλίψεως.

Ἰάσεων ἅπαντες τὰς πηγάς, ὀχετοὺς ἀφθόνους, δωρημάτων τῶν τοῦ Θεοῦ, φωτὸς τοῦ ἀύλου, τὰ πάμφωτα δοχεῖα, τοὺς θείους Ἀναργύρους ἀνευφημήσωμεν.

Δεῦτε οἱ ἐν νόσοις παντοδαπαῖς, καὶ οἱ ἐν κινδύνοις, κατακείμενοι χαλεπῶς, σπεύσωμεν προθύμως, ἐν τούτῳ τῷ τεμένει τῶν θείων Ἀναργύρων, καὶ σωθησόμεθα.

Τρύφωνα, Κοσμά καὶ Δαμιανό, ἄμα Θαλλελαίω, καὶ τὸν Μώκιον τοὺς σοφούς, Σαμψών, Διομήδην, σὺν Κύρω, Ἰωάννη, καὶ τὸν Ἀνίκητον τε, ἀνευφημήσωμεν.

Τὸν Παντελεήμονα τὸν κλεινόν, σὺν τῷ διδασκάλῳ, Ἑρμολάῳ τῷ θαυμαστῷ, Ἰουλιανῷ τε φωστῆρας Ἐκκλησίας, καὶ τῶν πιστῶν σωτῆρας, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Παρθενομαρτύρων την καλλονήν, και των ιαμάτων, τον ακένωτον θησαυρόν, την νύμφην Κυρίου, το σκεύος των χαρίτων, σεμνή Αναστασία υμνολογούμέν σε.

Χαίροις παρθενίας εύπνους λειμών, ο τα άνθη φέρων, της αθλήσεως τα τερπνά, ών τη ευδοκία, σεμνή Αναστασία, ημών τας διανοίας, ευφραίνεις πάντοτε.

Χαίρουσα ηγώνισαι ανδρικώς, υπέρ της αγάπης, του ταθέντος εν τω Σταυρώ˙ όθεν της ευκλείας, αυτού επιτυχούσα, ημάς Αναστασία αεί περίεπε.

Τόν τῶν Μοναζόντων ὑπογραμμόν, καί τόν τῆς ἐρήμου πολιοῦχον καί οἰκιστήν, στήλην σωφροσύνης καί ὁσίων τό κλέος, Ἀντώνιον τόν Μέγαν ἀνευφημήσωμεν.

Ἔχων παρρησίαν πρός τόν Θεόν, τῶν σοί προσιόντων τά αἰτήματα συμπαθῶς, τά πρός σωτηρίαν δίδου ταῖς σαῖς πρεσβείαις, Ἀντώνιε Ὁσίων τό ἐγκαλώπισμα.

Πρεσβείας προσάγαγε τῷ Θεῶ, Ἀντώνιε Πάτερ, ὑπέρ πάντων τῶν εὐσεβῶν, τῶν πίστει τελούντων τήν θείαν Κοίμησίν σου, καί σῶσον ἐκ κινδύνων καί πάσης θλίψεως.

Κατεύνασον τόν τάραχον, Ἀθλητά, παθῶν καί κινδύνων, καί δαιμόνων τάς προσβολᾶς, ἀπέλασον πάσας, ἀπό τῶν σέ ὑμνούντων, ὡς μάρτυρα Κυρίου, θεῖε Γεώργιε.

Πόθω ἐορτάσωμεν ἀδελφοί, τήν φωσφόρον μνήμην, Γεωργίου τοῦ Ἀθλητοῦ, καί στέψωμεν τοῦτον, τοῦ ἔαρος τοῖς ἴοις, ἴνα ἀξιωθῶμεν τῆς θείας χάριτος.

Ἀνάκτων ὑπέρμαχον καί πτωχῶν, πλεόντων σωτήρα, ἀσθενοῦντα τέ ἰατρόν, αἰχμαλώτων ρύστην, καί ὀρφανῶν προστάτην, κεκτήμεθα σέ πάντες, Μάρτυς Γεώργιε.

Λύσον, ὤ Γεώργιε ἀθλητά, νέφος ἁμαρτίας, καί τάς νόσους τάς φοβερᾶς, δίωξον ἐν τάχει, ἀπό τῶν προσκυνούντων, τήν θείαν σου εἰκόναν, καί ἀνυμνούντων σέ.

Χαίροις τῶν Μαρτύρων ἡ καλλονή, καί Θεσσαλονίκης, πολιοῦχος ὁ εὐκλεής· χαίροις Μυροβλύτα, Δημήτριε παμμάκαρ ἡμῶν πρός τόν Σωτῆρα, πρέσβυς θερμότατος.

Δέδεκται ἐν κόλποις τήν ἱεράν, σορόν σου παμμάκαρ, ὡς οὐράνιον θησαυρόν, ἡ Θεσσαλονίκη, ἧς πάλαι ἐστερήθη, καί πόθῳ εὐφημεῖ σε, Μάρτυς Δημήτριε.

Λύτρωσαι κινδύνων παντοδαπῶν, Δημήτριε Μάρτυς, καί παντοίων δυσχερειῶν, τούς τήν σήν πρεσβείαν, ἀπό ψυχῆς αἰτοῦντας, καί τῇ σεπτῇ σορῷ σου, πίστει προσπίπτοντας.

Ὡς ἐρρύσω Μάρτυς φθορᾶς σεισμοῦ, τήν Θεσσαλονίκην, τῇ θερμῇ σου ἐπισκοπῇ, οὕτω ταύτην ῥύου, καί πᾶσαν τήν Ἑλλάδα, ἐπερχομένων πόνων, καί περιστάσεων.

Μύρου εὐωδίᾳ τοῦ νοητοῦ, Μυροβλύτα Μάρτυς, ἀποδίωξον ἀφ’ ἡμῶν, παθῶν ἀκαθάρτων, τήν δυσωδίαν θᾶττον, καί τῶν πταισμάτων αἴτει, ἡμῖν τήν ἄφεσιν.

Ἴδε τούς ἑστῶτας πανευλαβῶς, τῇ σεπτῇ σορῷ σου, Μυροβλύτα Μάρτυς σοφέ καί ἅπασι δίδου, τάς σωτηρίους δόσεις, τήν καθ’ ἡμῶν μανίαν, λύων τοῦ δράκοντος.

Τής ελευθερίας τής εν Χριστώ, τοίς δεδουλωμένοις, χρηματίσας μυσταγωγός, κληρονόμος ώφθης, Σιών τής ελευθέρας, αθλήσας Ελευθέριε ως ασώματος.

Πνεύματος αγίου από παιδός, πλήρης χρηματίσας, Ελευθέριε ιερέ, τής ελευθερίας, τής εν Χριστώ εκφάντωρ, τοίς δουλωθείσιν ώφθης, φθόνω τού όφεως.

Άνθος τής Ανθίας τής ευκλεούς, πανεύοσμον ώφθης, γεωργία ηθών σεμνών, καί τού Ανικήτου, τού ιερού φυτεία, καρποφορήσας Πάτερ, τά υπέρ έννοιαν.

Χαίροις Εκκλησίας βάσις στερρά, καί παθών Κυρίου, αφομοίωμα καί εικών, χαίροις ο βραβεύων, δεινών ελευθερίαν, τοίς σέ παρακαλούσιν ώ Ελευθέριε.

Άμωμον θυσίαν καί μυστικήν, θύων τώ Σωτήρι, ώσπερ θείος ιερουργός, Αυτώ προσηνέχθης, καθάπερ ιερείον, νομίμως εναθλήσας, ώ Ελευθέριε.

Ήνεγκας βασάνους τάς χαλεπάς, εν τή σή αθλήσει, δί αγάπην τού Ιησού, όθεν τάς οδύνας, ημών αεί κουφίζεις, τή σή επιστασία ως ιερώτατος.

Φύλαττε ατρώτους ταίς σαίς ευχαίς, εκ παντός σκανδάλου, καί απάσης επιβουλής, τού δεινού Βελίαρ, καί νόσων καί κινδύνων, τούς σέ υμνολογούντας ώ Ελευθέριε.

Χαίροις Εὐφημία πανευκλεής, χαίροις εὐσεβείας ἀνακήρυξις ἀληθής, χαίροις ἡ πρεσβείας προσάγουσα Κυρίω, ὑπέρ ἠμῶν τῶν πίστει ἀνευφημούντων σέ.

Δεῦτε φιλομάρτυρες εὐλαβῶς, τήν ἐν Ἀθληφόροις καί Παρθένοις θαυματουργόν, τήν ἀξιωθείσαν Νύμφην Χριστοῦ γενέσθαι, τήν θείαν Εὐφημίαν πάντες τιμήσωμεν.

Ἄγομεν οἱ δοῦλοί σου ἑορτήν, σήμερον ὤ Μάρτυς, Εὐφημία πανευκλεής, ὅτι τῶν Πατέρων πεπίστευσαι τόν Τόμον, φυλάξασα τήν Πίστιν ἀπαρασάλευτον.

Χαίροις Νύμφη ἄσπιλέ του Χριστοῦ, Εὐφημία Μάρτυς, εὐσεβείας χαίροις τιμή, δόξα Χαλκηδόνος καί κράτος Ὀρθοδόξων, πάντων δεινῶν δεόμεθα, ἠμᾶς λύτρωσαι.

Δεῦτε τὸν πυρίπνουν καὶ ζηλωτήν, τὸν διὰ τεθρίππου ἁρπαγέντα ἀπὸ τῆς γῆς, τῆς Χριστοῦ δευτέρας Πρόδρομον παρουσίας, Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην ὕμνοις τιμήσωμεν.

Χάριν ἰαμάτων παρὰ Θεοῦ, εἰληφὼς Ἠλία, θεραπεύεις πάθη δεινά, διὸ τοῖς ἐν πίστει σὲ ἐπικαλουμένοις, θεράπευσον τὰ πάθη ψυχῆς καὶ σώματος.

Τῶν καμνόντων πέφυκας ἰατρός, αἰχμαλώτων ῥύστης, καὶ μεσίτης ἁμαρτωλῶν, εὐσεβῶν προστάτης, παράκλησις πενθούντων, καὶ κεραυνὸς τυράννων, σοφὲ Θεόδωρε.

Τὸν ἀπὸ βρωμάτων τῶν μυσαρῶν, τῶν τοῦ παραβάτου, λυτρωσάμενον τοὺς πιστοὺς καὶ θρέψαντα τούτους, τροφῇ τῇ τῶν κολλύβων, Θεόδωρον τὸν θεῖον, πάντες ὑμνήσωμεν.

Σήμερον μετέστρεψεν εἰς χαράν, πιστῶν τὰς καρδίας, τεθλιμμένας πάλαι δεινῶς, καὶ τὴν παραβάτου, κατέστρεψεν ἀπάτην, Θεόδωρος ὁ μάρτυς, ὃν εὐφημήσωμεν.

Δεῦτε εὐφημήσομεν οἱ πιστοί, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄνναν, τοὺς Προπάτορας τοῦ Χριστοῦ, τοὺς ἐξ ἐπαγγελίας καὶ τῆς φύσεως νόμοις, τεκόντας τὴν Παρθένον καὶ Θεομήτορα.

Σώσατε Προπάτορες τοῦ Χριστοῦ, τὰς ἐγκυμονούσας, καὶ λυτρώσατε ταῖς εὐχαῖς, ὑμῶν δυστοκίας καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, ὡς παῤῥησίαν ἔχοντες πρὸς τὸν Κύριον.

Πρεσβεύσατε θεόληπτοι τῷ Χριστῷ, ῥυσθῆναι ἐκ νόσων, καὶ παντοίων ἁμαρτιῶν, τοὺς πίστει τιμῶντας τὴν σεπτὴν ὑμῶν μνήμην, καὶ δοῦναι εὐτοκίαν πάσαις ἐπίτευξιν.

Τοὺς τῆς εὐσεβείας καθηγητάς, καὶ τῆς Ἐκκλησίας, νυμφοστόλους καὶ ὁδηγούς, σὺν τῷ Βασιλείῳ, Γρηγόριον τὸν μέγαν, καὶ Ἰωάννην ἅμα, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Χαίρετε σοφίας μυσταγωγοί, καὶ τῶν ἀποῤῥήτων, δημηγόροι ὑφηγηταί, χαίρετε δογμάτων, οἱ ῥήτορες τῶν θείων, φωστῆρες Οἰκουμένης, Πατέρες μέγιστοι.

Βάσις ὁ Βασίλειος τῶν πιστῶν, γρήγορον δὲ στόμα, ὁ Γρηγόριος τοῦ Χριστοῦ, χάριν δὲ προχέων, ὁ Ἰωάννης ὤφθη, ὑμνήσωμεν οὗν πάντες, τούτων τὴν ἕνωσιν.

Ἔπιδε ἐξ ὕψους θείου Χριστοῦ, νύμφη στεφηφόρε, καὶ ἐπίσκεψαι τοὺς πιστῶς, σὲ ἀνευφημοῦντας, καὶ θείαις σου πρεσβείαις, νόσων παντοίων ῥῦσαι, καὶ πάσης θλίψεως.

Τὸν Χριστὸν ποθήσασα ἀληθῶς, ἔσπευσας τεθνάναι, καὶ θυσίαν προσενεγκεῖν, σεαυτὴν ἁγία Κυριακὴ θεόφρον, τοῦτον οὖν ἐκδυσώπει, ὑπὲρ τῶν δούλων σου.

Χαίροις τῶν Παρθένων ἡ καλλονή, καὶ Μαρτύρων δόξα, ὦ Μαρίνα νύμφη Χριστοῦ· χαίροις προστασία, ἡμῶν καὶ θυμηδία, τῶν καυχωμένων Μάρτυς, τοῖς θαυμασίοις σου.

Νύμφη τοῦ Σωτῆρος περικαλλής, Τούτῳ προσελθοῦσα, διανοίᾳ εἰλικρινεῖ, γέγονας Μαρίνα, καὶ ἤθλησας ἀνδρείως, ὡς τετρωμένη Μάρτυς, Τούτου τῷ ἔρωτι.

Χαίρουσα ἐκήρυξας τὸν Χριστόν, καὶ εὐτονωτέρα, αἰκισμάτων ὀδυνηρῶν, ῥώμῃ θεοσδότῳ, Μαρίνα ἀνεδείχθης, καὶ τοῦ ἐχθροῦ καθεῖλες τὰ μηχανήματα.

Τοῦ πυρὸς ὑπήνεγκας τὴν ὁρμήν, καὶ πυρὶ ἀΰλῳ, φλέγεις ὕλην τὴν τῶν παθῶν, ἔνδοξε Μαρίνα, Χριστοῦ παρθενομάρτυς, καὶ πᾶσιν ἀναβλύζεις, χάριν σωτήριον.

Πίστει προσιόντες τῷ σῷ ναῷ, ἔνδοξε Μαρίνα, πάσης βλάβης τοῦ πονηροῦ, λυτρούμεθα θᾶττον, τῇ σῇ ἐπιστασίᾳ, καὶ πάσης δυσχερείας λύσιν εὐρίσκομεν.

Πλήρου τὰς αἰτήσεις τῶν εὐσεβῶν, καὶ δίδου ὑγίειαν, τὴν κατ’ ἄμφω διηνεκῶς, καὶ ἁμαρτημάτων, τὴν ἄφεσιν ἐξαίτει, Μαρίνα ἀθληφόρε, τοῖς σὲ γεραίρουσι.

Χαίροις τῆς ἀσκήσεως καλλονή, Ματρῶνα τῆς Χίου, ἐγκαλλώπισμα καὶ φρουρός· χαίροις τῶν θαυμάτων, κρουνὸς τοῖς προσιοῦσιν, ἐν πίστει τῷ ναῷ σου, καὶ εὐφημοῦσί σε.

Δεῦτε εὐφημήσωμεν ἐν ᾠδαῖς, Ματρῶναν τῆς Χίου, τὴν ἀσκήτριαν τοῦ Χριστοῦ, τῶν Παρθένων κλέος, καὶ τῶν Ὁσίων τύπον, πιστῶν δὲ Ὀρθοδόξων, τὸ περιτείχισμα.

Ὁσίαν Ματρῶναν πανευλαβῶς, τιμήσωμεν ὕμνοις, ἐκμαγεῖον τῶν ἀρετῶν, τὴν ὑπὲρ τοῦ Λόγου, τοῦ κόσμου ἀρνηθεῖσαν, ἡδύτητα καὶ πλοῦτον, καὶ ματαιότητα.

Ματρῶναν λιποῦσαν ὑπὲρ Χριστοῦ, ῥέοντα τοῦ κόσμου, καταστέψωμεν ἐν ᾠδαῖς, καὶ γὰρ ἠξιώθη, τιμῆς τῆς τῶν θαυμάτων, σαββατισμοῦ τε θείου, ἐν θείοις δώμασιν.

Ματρῶνα τῆς Χίου κλεινὴ Κυρά, ἀεὶ σαββατίζεις, μετ’ Ὁσίων περιχαρῶς, ὡς ζήσασα Μῆτερ, ὁσίως ἐν ἀσκήσει, ἱκέτευε τὸν Κτίστην, ὑπὲρ τῶν δούλων σου.

Χαίροις Ἀποστόλων ὁ ζηλωτής, καὶ τοῦ θεαδέλφου, ὁ διάδοχος ἐν Σιών, χαίροις τῶν θαυμάτων θεόβρυτος χειμάῤῥους, Μόδεστε ἱεράρχα, Μαρτύρων σύναθλε.

Τῆς Σιὼν τῆς κάτω ποιμὴν ὤφθεις, πρὸς Σιὼν τὴν ἄνω καθωδήγησας ἀσφαλῶς, ταῖς σαῖς ὑποθήκαις Χριστοῦ τὴν εὐλογάδα, καὶ ἤθλησας νομίμως Μόδεστε ἔνδοξε.

Πνεύματος τὴν χάριν ἀπειληφώς, παθῶν ἀνθρωπίνων ἀνεδείχθης θεραπευτής, καὶ τῶν βοσκημάτων ὀξύτατος ἀκέστωρ, Μόδεστε θεοφόρε, πιστῶν ὑπέρμαχε.

Σύμμορφος ἐδείχθης διὰ παθῶν, ἀθλήσεως Πάτερ, τοῦ παθόντος ἐν τῇ Σιών, ὅθεν καὶ τῆς τούτου ἐγέρσεως τὴν δόξαν, ἀῤῥήτως ἐποράτω ἀξιοθαύμαστε.

Θαύμασιν ἐκλάμπων πάσῃ τῇ γῇ, νόσων καὶ κινδύνων, διασῴζεις πᾶσαν ψυχήν, καὶ τὰς τῶν θρεμμάτων φθοροποιοὺς μολύνσεις, ταχέως καταπαύεις τῇ ἐπισκέψει σου.

Ἄνωθεν εὐλόγει διαπαντός, ἡμῶν τοὺς τροφίας, καὶ ἀγέλην τὴν τῶν κτηνῶν, καὶ παντοίων πόνων καὶ πάσης καχεξίας, ἡμᾶς ἀπαύστως ῥύου, Μόδεστε ἔνδοξε.

Νικόλαε Μάκαρ πάρεσο νυν, προστάτης και φύλαξ, και εκ βλάβης παντοδαπής, ημάς ρύσαι πάντας, εν γη και εν θαλάσση, τους σε θερμώς φωνούντας, και μεγαλύνοντας.

Χαίροις των Πατέρων κλέος στερρόν, και το της Τριάδος, ενδιαίτημα καθαρόν, των πιστών προστάτης, και καταπονουμένων, βοήθεια και σκέπη, Πάτερ Νικόλαε.

Εν νόσοις σε έχομεν Ιατρόν, εν κινδύνοις ρύστης. κηδεμόνα εν ορφανοίς, εν πένησι πλούτον, εν θαλάσση σωτήρα, και χαρμονήν εν θλίψει, σοφέ Νικόλαε.

Ορφανών προστάτην σε και χηρών, πεινόντων τροφέα, πενομένων τε πλουτιστήν, αιχμαλώτων ρύστην, πλεόντων τε σωτήρα, κεκτήμεθα Παμμάκαρ, σοφέ Νικόλαε.

Χαίροις τῆς Ἑώας θείος βλαστός, ὁ ἀνδραγαθήσας, ἐν Βουνένοις περιφανῶς, χαίροις, ὁ τάς Θήβας ἀπαύστως ἁγιάζων, Νικόλαε παμμμάκαρ τῇ θεία θήκη σου.

Δεῦτε ἐυφημήσωμεν οἱ πιστοί, τόν ἐκ της Ἐώας ἐξαστράψαντα ἀθλητήν, φύλακα καί ρύστην ἐνοριτῶν ἁπάντων, Νικόλαον τόν Νέον, Χριστοῦ τόν Μάρτυρα.

Άνθος τῆς νεότητος παριδών, καί ρέουσαν δόξαν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, ἀσκήσεως πόνοις, καί ἄθλοις μαρτυρίου, Νικόλαε ἐντεῦθεν λαμπρῶς δεδόξασαι.

Χαίροις τῶν Βουνένων λύχνος λαμπρός, και τῆς Βοιωτίας, λαμπαδοῦχος ὁ φαεινός, τῆσδε Ἐνορίας, Ὁσιομάρτυς κλέος, καί πρός Χριστόν μεσίτης, θερμός Νικόλαε.

Εχων παρρησίαν πρός τόν Χριστόν, πρέσβευε ἀπαύστως, πάσης ρύσεσθαι συμφορᾶς, τούς τήν ἄθλησίν σου, Νικόλαε τιμῶντας, και ἀπεκδεχομένους, τήν θείαν χάριν σου.

Φρούρει τοὺς τιμῶντάς σε Ἀθλητὰ, καὶ εὐσεβοφρόνως, προσφοιτῶντας τῷ σῷ ναῷ, καὶ ῥῦσαι κινδύνων, καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, σοφὲ Παντελεῆμον, ταῖς ἱκεσίαις σου.

Τοὺς μετ’ εὐλαβείας τῷ ἱερῷ, καὶ θείῳ ναῷ σου, προσιόντας ταῖς πρὸς Θεὸν, θερμαῖς σου πρεσβείαις, ῥυόμενος μὴ παύσῃ, κινδύνων ἀδοκήτων, θεῖε Ἀνάργυρε.

Δέξαι, ὦ Ἀνάργυρε ἀθλητὰ, λιταῖς τῶν σῶν δούλων, ὡς ἐκ στόματος ῥυπαροῦ, καὶ γλώττης βεβήλου, προσάγομεν αἰτοῦντες ἁμαρτημάτων λύσιν, ταῖς ἱκεσίαις σου.

Ἔχει μὲν τὸ πνεῦμά σου οὐρανὸς, ἡμεῖς δὲ πλουτοῦμεν, τὸν πανάγιόν σου Ναὸν, ὅν περικυκλοῦντες, μετ’ ἀνεικάστου πόθου, τιμῶμεν καὶ δοξάζομεν, ὦ Ἀνάργυρε.

Τῷ Θεῷ τῶν ὅλων νῦν παρεστὼς, αἴτησαι πταισμάτων, τοῖς τιμῶσί σε παρ’ Αὐτοῦ, ἄφεσιν δοθῆναι, σοφὲ Παντελεῆμον, καὶ τῶν ἐπερχομένων, δεινῶν τὴν λύτρωσιν.

Αίτησαι ειρήνην παρά Θεού, ψυχών σωτηρίαν, και κινδύνων απαλλαγήν, θεία αθληφόρε, Παρασκευή, ευχαίς σου, τοις πίστει ευφημούσί σε καί γεραίρουσι.

Πορφυράν εξ αίματος την στολήν, σύ περικειμένη, καί το στέμμα εν κορυφή, έχουσα ώ Μάρτυς, καί την της παρθενίας, κατέχουσα λαμπάδα ημών μνημόνευε.

Ὤφθης ἐκ κοιλίας τῆς μητρικῆς, καθηγιασμένος, ὡς ὁ ἔνδοξος Σαμουήλ, καὶ δοτὸς ἐδείχθης δι’ ἐναρέτου βίου, Στυλιανὲ παμμάκαρ τῷ σὲ δοξάσαντι.

Χαίροις ἐγκρατείας ὑφηγητής, καὶ τῆς ἀπαθείας, ἐνδιαίτημα ἱερόν, χαίροις τῶν Ὁσιων ὁ τύπος ἐν ἀσκήσει, Στυλιανὲ Ἀγγέλοις ὁ ὁμοδίαιτος.

Φύλαξ καὶ προστάτης καὶ προμηθεύς, τῶν ἀρτιγεννήτων, καὶ νηπίων καὶ τῶν βρεφῶν, πέλων Θεοφόρε, τῇ θείᾳ ἐπιπνοίᾳ, ἐκ πάσης ἐπηρείας ταῦτα διάσωζε.

Ἴδε τῶν μητέρων τοὺς στεναγμούς, κάμφθητι θεόφρον, τῶν προσφύγων σου ταῖς φωναῖς, καὶ τὰ τούτων τέκνα, μανίας ὀλεθρίου, Στυλιανὲ τρισμάκαρ, σπεῦσον καὶ λύτρωσαι.

Ὡς ἄνθη θαλερώτατα καὶ τερπνά, ὄψεως εὐχροίᾳ, καὶ ἀκάκοις τρόποις σοφέ, ἡμῶν τὰ παιδία, συντήρει ἀοράτως, Στυλιανὲ παμμάκαρ, τῶν εὐφημούντων σε.

Ἔχων παῤῥησίαν πρὸς τὸν Χριστόν, Ὅσιε τρισμάκαρ, μὴ ἐλλίπῃς ἐκδυσωπῶν, ὑπὲρ τῶν αἰτούντων, τὴν σὴν ἐπικουρίαν, ὡς ἂν ἀπαλλαγῶμεν πάσης στενώσεως.

Πράξεσιν ἐμπρέπων, ἀσκητικαῖς, λύχνος ἀνεδείχθης διακρίσεως φαεινός, πρὸς γὰρ θεωρίας ἐλλάμψεις ἀνυψώθης, καὶ δωρεῶν ἐπλήσθης, τῶν ὑπὲρ ἔννοιαν.

Πνεύματος δοχεῖον ἀναφανεῖς, πνεύματα διώκεις τὰ ἀκάθαρτα ἰσχυρῶς, ὧν τῆς κακουργίας ἡμᾶς λύτρωσαι Πάτερ, καὶ ὀφλημάτων αἴτει, ἡμῖν συγχώρησιν.

Τῆς ζωῆς τοῦ ξύλου κατατρυφῶν, ἐκ θανατηφόρων, παθημάτων καὶ προσβολῶν, τοῦ ἀντικειμένου καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, ἀτρώτους ἡμᾶς τήρει, Σάββα πατὴρ ἡμῶν.

Χαίροις Τριμυθοῦντος ἡ καλλονή, χαίροις ἀσθενούντων καὶ πασχόντων ὁ ἰατρὸς χαίροις τῶν Πατέρων ὡράισμα καὶ κλέος, τρισόλβιε Σπυρίδων, σὲ μεγαλύνομεν.

Πρέσβευε Σπυρίδων θαυματουργέ, ὑπὲρ Ὁρθοδόξων καὶ ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὅπως τῶν πταισμάτων τὴν λύτρωσιν λαβόντες παρὰ Θεοῦ σὲ πάντες, πόθῳ γεραίρωμεν.

Δέησιν προσάγαγε τῷ Θεῷ, Σπυρίδων παμμάκαρ, ὑπὲρ δούλων τῶν σῶν, σοφέ, τῶν τυραννουμένων ὑπὸ παντοίων νόσων, θλίψεων καὶ κινδύνων, καὶ τούτους λύτρωσαι.

Σπυρίδων τὰ ὄμματα τῆς ἐμῆς, ψυχῆς τυφλωθέντα ἁμαρτήμασι χαλεποῖς, φώτισον λιταῖς σου φωτὶ θεογνωσίας, καὶ ῥῦσαί με τοῦ ἅδου, πικρῶν κολάσεων.

Πρέσβευε, ὦ Πρῶταθλε, τῷ Χριστῷ, ὑπέρ τῶν τιμώντων τήν ἀγίαν σου ἑορτήν ὅπως τῶν κινδύνων ἀπαλλαγῆς τυχόντες, ἅπαντες σε ἐν πόθῳ ἀεί γεραίρομεν.

Στέφανε Ἀπόστολε τοῦ Χριστοῦ, Πρῶτος Διακόνων ἀναδειχθῇς, καί Ἀθλητῶν, ἡ δόξα καί βάθρον, καί δικαίων ἀκρότης διό τούς σε τιμῶντας σῷζε πρεσβείαις σου.

Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν τῶν ἐθνῶν, ἐπί τῆς γῆς ὤφθης, ἐκ Παρθένου ὄντως τεχθείς, καί ἐπανεπαύσω γηραλέαις ἀγκάλαις, τά βρέφη ὅ φυλάττων, μόνε φιλάνθρωπε.

Πρέσβυ Ἱερώτατε Συμεών, μή παύσῃ πρεσβεύων, τῷ Σωτῆρι σου καί Θεῶ, εὐτοκίαν δοῦναι ταῖς ἐπίτεξι πάσαις, καί νόσων καί κινδύνων, τήν ἀπολύτρωσιν.

Ὦς ἐδέχθης βρέφος ἔν Ἱερῶ, τοΰ Πατρός τόν Λόγον, ἔν ἀγκάλαις σου, Συμεών, οὕτως ἐκδυσώπει αύτόν ἔν παρρησία, θηλάζουσι νηπίοις, ῥῶσιν δωρήσασθαι.

Μάρτυρα Κυρίου τὸν θαυμαστόν, καὶ τὸν τῆς Λαμψάκου, ἑτοιμότατον βοηθόν, φύλακα καὶ ῥύστην τῶν ἐπικαλουμένων Τρύφωνα τὸν θεῖον πάντες τιμήσωμεν.

Δεῦτε προσκυνήσωμεν οἱ πιστοί, Τρύφωνος τοῦ θείου, τὴν Εἰκόνα τὴν ἱεράν, τὴν ἀποσοβοῦσαν παθῶν τὰς δυσοσμίας, καὶ ἴασιν καὶ ῥῶσιν πᾶσι παρέχουσαν.

Χαίροις τῶν Μαρτύρων ἡ καλλονῇ, καὶ τῶν ἰαμάτων ὁ χειμάῤῥους ὁ δαψιλῆς, χαίροις τῶν Ῥοδίων, ὁ μέγας πολιοῦχος, Φανούριε ἀξίως ἀντιδεδόξασαι.

Τὶς τῶν πταισμάτων σου τὴν πληθύν, ἐξείπῃ ἀξίως καὶ τῶν πόνων τὸ καρτεράν, σὺ γὰρ τῶν βασάνων τὰ εἴδη καθυπέστης, ὡς ἄσαρκος νεκρώσας τὸν παναλάστορα.

Ὡς ἄστρον ἐν Ῥόδῳ ἀρτιφανές, Φανούριε ὤφθης, εἶ καὶ ἤθλησας πρὸ πολλοῦ, καὶ καταφωτίζεις πιστῶν τὰς διανοίας, βολαῖς τῶν σῶν ἀπείρων θαυμάτων ἔνδοξε.

Πυρὸς ἀκμαιότερος ἀληθῶς, καὶ σιδήρου Μάρτυς, εὐτονώτερος ὁραθείς, τὴν οἰκονομίαν ἐτράνωσας τοῦ λόγου, τοῖς ἔργοις βεβαιώσας ὁ ἀνεκήρυξας.

Πάντας τοὺς προστρέχοντας εὐλαβῶς, τῷ σεπτῷ ναῷ σου, καὶ αἰτοῦντας ἀπὸ ψυχῆς, λύσιν ὀφλημάτων, καὶ ῥῶσιν καὶ ὑγίειαν, μὴ παύσῃ ἐποπτεύων, παραμυθούμενος.

Τὸν Μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, Φανούριον πάντες, εὐφημήσωμεν οἱ πιστοί, ὅτι προμηθείᾳ, τοῦ κρείττονος ἐδόθη, ἡμῖν ἐν τοῖς κινδύνοις, ῥύστης καὶ πρόμαχος.

Μέγας ἐν τοῖς ἄθλοις ἀναδειχθείς, χάριτος μεγίστης, ἠξιώθης ἐν οὐρανοῖς, ἧς τὰς διαδόσεις, Φανούριε πολύτλα, πρυτάνευε πλουσίως, τοῖς εὐφημοῦσί σε.

Δεῦρο φανερούμενος συμπαθῶς, μέγας ἀντιλήπτωρ, τοῖς προσπίπτουσι εὐλαβῶς, Φανούριε μάρτυς, τῇ θείᾳ σου Εἰκόνι, καὶ μέλποντας τὰ ἄθλα, τοῦ μαρτυρίου σου.

Ὕψωσον τὰς χεῖράς σου πρὸς Θεόν, ὑπὲρ τοῦ λαοῦ σου, χαριτόβρυτε Ἀθλητά, καὶ ῥῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, τοὺς σὲ παρακαλοῦντας μάρτυς Χαράλαμπες.

Τὸν ἐν Ἱερεῦσι θαυματουργόν, καὶ ἐν ἀθλοφόροις, ἀπροσμάχητον βοηθόν, τὸν τοῦ βροτοκτόνου, πανώλους ἐλατῆρα, τὸν μέγαν Χαραλάμπη ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ἔχοντες Ναόν σου τὸν Ἱερόν, τοῦτον ἀθλοφόρε, ὡς προπύργιον ὀχυρόν, προσφεύγομεν τούτῳ καιρῷ τῷ τοῦ πανώλους, καὶ ἐπηρείας πάσης αὐτοῦ λυτρούμεθα.

Σκέπε φρούρει φύλαττε Ἀθλητά, τοὺς ὑπὸ τὴν σκέπην, καταφεύγοντας νῦν τὴν σήν, καὶ ῥῦσαι ἐκ βλάβης, λοιμοῦ τοῦ πανωλέθρου, ταῖς θείαις σου πρεσβείαις μάρτυς Χαράλαμπες.

Μέγα σου τὸ ὄνομα ὁ Χριστός, καὶ τὴν δόξαν πᾶσιν, Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς, ἐποίησε μάρτυς Χαράλαμπες γενναῖε, λοιμοῦ σε ἀναδείξας, ῥύστην ὀξύτατον.

Χαίροις τῶν Μαρτύρων ὁ κοινωνός, καὶ λαμπρὰ προσθήκη, καὶ ἰσότιμος ἀληθῶς, χαίροις νεομάρτυς, Γεώργιε θεόφρον, τῆς Ἐκκλησίας ἄστρον νέον καὶ ἔκλαμπρον.

Πίστει διαπρέπων τῇ πρὸς Χριστόν, ἤθλησας νομίμως, ἐν φρονήματι ἀκλινεῖ, καὶ ἐμεγαλύνθη ἀπείροις θαυμασίοις, γενναῖε Νεομάρτυς ἀξιοθαύμαστε.

Χαίρει κεκτημένη ὡς θησαυρόν, τὸν θεῖόν σου τάφον, καὶ τὸν οἶκόν σου τὸν σεπτόν, τῶν Ἰωαννίνων, Γεώργιε ἡ πόλις, καὶ τὴν σὴν προστασίαν κηρύττει ἄπασι.

Ἄκακος καὶ μέτριος καὶ ἁπλοῦς, πέλων Ἀθλοφόρε, καὶ ἀκέραιος τῇ ψυχῇ, ἤσχυνας ἀνόμων, τὸ φρύαγμα εἰς τέλος, τῇ πίστει τοῦ Κυρίου ἀγωνισάμενος.

Ὤφθη ἰατρεῖον πνευματικόν, ὁ σεπτός σου οἶκος, Νεομάρτυς θαυματουργέ, χωλοὶ γὰρ ἰῶνται, καὶ παραλελυμένοι, προστρέχοντες ἐν τούτω τῇ ἐπισκέψει σου.

Χαίροις θλιβομένων ἀναψυχή, καὶ κακουχουμένων, ἡ ταχεία ἀπαλλαγή, χαίροις νεομάρτυς, Γεώργιε τρισμάκαρ, ἡμῶν πρὸς τὸν Σωτήρα πρέσβυς θερμότατος.

Χαίροις τῆς Ζακύνθου γόνος λαμπρός, πρόεδρος Αἰγίνης, καί Στροφάδων μέγας φρουρός, χαίροις Ἐκκλησίας, φωστήρ νέος τρισμάκαρ, Ἀρχιερέων κλέος, ὤ Διονύσιε.

Μένων ἐν ἀγάπη ἐν τῷ Θεῶ, ἔμεινας θεοφρον, καί σόν κτείναντος ἀδελφόν, ἐνθέως ἐφείσω, τή πρός Θεόν ἀγάπη. Διο Χριστῷ συγχαίρεις, νῦν Διονύσιε.

Δέσποτα Χριστέ ὁ Θεός ἠμῶν, οἰκτείρησον πάντας, καί ἐλέησον σόν λαόν, ταῖς Διονυσίου θερμαῖς ἰκετηρίαις, καί σού τῆς θείας δόξης, τυχεῖν ἀξίωσον.

Πλάνης καταπτύσας σκότος δεινόν, τῷ φωτὶ προσῆλθες, τῆς Τριάδος Κυπριανέ, διὰ τῆς καλλίστης, παρθένου Ἰουστίνης, μεθ’ ᾖς καὶ τὸν ἀγῶνα, τὸν θεῖον ἤνυσας.

Χαίροις της σοφίας μύστης λαμπρός, και της ευσεβείας, στόμα εύλαλον και σοφόν. Χαίροις ορθοδόξων, δογμάτων η κιθάρα, Κυπριανέ παμμάκαρ, αξιοθαύμαστε.

Θείαις υποθήκαις σου προς ζωήν, δια μαρτυρίου, επαλείψας Πάτερ πολλούς, ήθλησας νομίμως, ομού συν Ιουστίνη, και του εχθρού καθείλες τα μηχανήματα.

Αίματι οικείω σου την στολήν, φοίνιξας ανήλθες, προς τα άνω περιφανώς. Όθεν εκδυσώπει, Κυπριανέ λυτρούσθαι, ημάς πάσης ανάγκης και περιστάσεως.

Χαίροις Ἀθλοφόρων παρεμβολή, ἡ τετράκις δέκα, κροτουμένη περιφανῶς, χαίρετε ὁπλῖται Χριστοῦ τοῦ Βασιλέως, ἐχθρῶν τὰς παρατάξεις οἱ θριαμβεύσαντες.

Πίστει συνημμένοι τῇ ἀληθεῖ, ἕν φρόνημα πάντες, ἐπιδείξασθε εὐσεβῶς, καὶ Ἅγιος δῆμος, ὀφθέντες Ἀθλοφόροι, ὑπὲρ Χριστοῦ νομίμως ἠνδραγαθήσατε.

Πῦρ τῆς ἀγαπήσεως τοῦ Χριστοῦ, φέροντες πλουσίως, τὴν ἀνύποιστον τοῦ κρυμοῦ, ἠνέγκατε βίαν, ἐν χειμερίῳ ὥρᾳ, καὶ πρὸς ζωῆς ἀλήκτου θάλψιν μετέβητε.

Τεσσαρακοντάδος τῆς εὐκλεοῦς, Μαρτύρων τῶν θείων, τίς ὑμνήσει ὡς ἀληθῶς, τοὺς λαμπροὺς ἀγῶνας; Κρυμοῦ γὰρ τὴν μανίαν, καὶ τοῦ πυρὸς τὴν φύσιν ὄντως ἐνίκησαν.

Δι’ ὕδατος Μάρτυρες καὶ πυρός, στεῤῥῶς διελθόντες, ὡς ὁ θεῖος φησὶ Δαυΐδ, πρὸς τὴν αἰωνίαν, ἀναψυχὴν καὶ δόξαν, εἰσήλθετε ἐνδόξως ὦ Τεσσαράκοντα.

Ὥσπερ τεσσαράκοντα φαεινοί, λάμπετε ἀστέρες, τῶν θαυμάτων ταῖς ἀστραπαῖς καὶ τὰς διανοίας ἡμῶν χαρᾶς πληροῦτε, φωτὶ τῷ γλυκυτάτῳ ὑμῶν τῆς χάριτος.

Τὸν τῆς εὐσεβείας νέον πυρσὸν καὶ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν φωστῆρα τὸν φαεινόν· τὸν θερμὸν προστάτην καὶ ἔφορον Αἰγίνης, Νεκτάριον τὸν θεῖον, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Χαίρoις ὁ νεόῤῥυτος ποταμός, ὁ τὰ νεκταρώδη, τῶν χαρίτων τῶν θεϊκῶν, ῥεῖθρα πελαγίζων, τῇ θείᾳ ἐπομβρίᾳ, Χριστοῦ τῇ Ἐκκλησίᾳ, πάτερ Νεκτάριε.

Λάμψας ἐν τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, ὥσπερ λύχνος θεολαμπής, νοητῶς λαμπρύνεις πιστῶν τὰς διανοίας, τῇ καθαρᾷ ζωῇ σου, πάτερ Νεκτάριε.

Χαίροις τεθλιμμένων ὁ ἀρωγός, καὶ τῶν δαιμονόντων ὁ ταχύτατος ἰατρός, χαίροις ὁ τὰ πάθη, καὶ νόσους θεραπεύων, τῶν προσιόντων Πάτερ, ἐν τοῖς λειψάνοις σου.

Χαίρoις τῆς Αἰγίνης ὁ θησαυρός, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός· χαίροις τῆς Ἑλλάδος ἀγλάισμα τὸ νέον, Νεκτάριε παμμάκαρ, ἡμῶν τὸ στήριγμα.

Τῇ σῇ προστασίᾳ τῇ πατρικῇ, τὴν σεπτὴν Μονήν σου, διαφύλαττε ἀβλαβῆ, Νεκτάριε πάτερ, καὶ πλήρου τὰς αἰτήσεις, τῶν εὐλαβῶς τελούντων, τὴν θείαν μνήμην σου.

Χαίροις τῶν ὁσίων ἡ καλλονὴ καὶ τῶν ἀσκουμένων ὁδηγὸς καὶ ὑπογραμμός. Χαίροις ἱερέων τὸ στέφος καὶ ἡ δόξα, Πορφύριε τρισμάκαρ, Ἄθωνος καύχημα.

Ψάλλομέν σου, πάτερ, τὰς ἀρετάς, ταπεινοφροσύνην καὶ τὴν ἄκραν ὑπακοήν, τὴν διάκρισίν τε ἁπλότητα, ἁγνείαν, ἀγάπης σου τὸ εὖρος τὸ ἀπροσμέτρητον.

Ὡς παιδίον γέγονας τῇ ψυχῇ, ἀμνησικακίαν καὶ ἁπλότητα ἐνδυθείς, θείων χαρισμάτων τὸν πλοῦτον ἀποκρύπτων, τῇ ἀκενοδοξίᾳ πολιτευόμενος.

Διορατικῶν ἦσθα κορυφή, προφητῶν μεγάλων πλησιέστατος συγγενής· ἰαματικῶν τε συνόμιλος ἁγίων, Πορφύριε, ἐδείχθης, Ἄθωνος κόσμημα.

Τῆς Ἀποκαλύψεως θεωρός, τῆς πρὸς Ἰωάννην, ἐν τῆ Πάτμῳ σὺ γεγονώς, ὤφθης μύστης μέγας τῶν θείων μυστηρίων, τὰ Χερουβεὶμ ἐγγίσας τῇ ταπεινώσει σου.

Ναυαγῶν τοῦ βίου ὤφθης λιμὴν καὶ τῶν θλιβομένων ἡ παράκλησις ἡ θερμή, τῶν ἀπολωλότων ποιμὴν τῆς Ἐκκλησίας, καὶ κρήνη ἰαμάτων τῆς θείας χάριτος.

Χαίροις των Φαράσων θείος βλαστός, Άθωνος του Όρους περιάκουστος ασκητής, χαίροις της Ελλάδος ο φωτιστής ο νέος, Παΐσιε των νέων μέγιστε σύμμαχε.

Χαίροις ο διδάσκαλος Σουρωτής, του Σιναίου όρους ο σεμνότατος ασκητής, χαίροις εν Κονίτση των συμπατριωτών σου, κατοίκων όντως τύπος πάτερ προς μίμησιν.

Άνδρας και γυναίκας ναρκομανείς, και πληθύν ανθρώπων, δαιμονώντων ταις σαις λιταίς, και τους ασθενούντας, πολυειδώς θεόφρον, Παΐσιε μη παύση σώζων εκάστοτε.

Μοναζόντων όσιε τον χορόν, ταις ικετηρίαις, προς Δεσπότην διηνεκώς, όσιε βοήθει, ως παρρησίαν έχων, Παΐσιε μεγίστην, θεομακάριστε.

Έχοντες ως μέγιστον θησαυρόν, τον σον τάφον πάτερ, αρυόμεθα οι πιστοί, δύναμιν και θάρσος, εν τοις δεινοίς του βίου, Παΐσιε παμμάκαρ, άνερ της χάριτος.

Πάτερ οσιώτατε τους βροτούς, τους υμνολογούντας, πολιτείαν σου την σεπτήν, τη επισκοπή σου, προστάτευσον εκ βλάβης, βελίαρ του αρχαίου, του πολεμήτορος.

Ἔχον τὰ ὀστέα σου τὰ σεπτά, τὸ κοινόβιόν σου, Ἀθανάσιε ἱερέ, τὸν κακοῦργον ὄφιν, τροποῦνται καὶ τὰς τούτου, ἐνέδρας καὶ παγίδας, ἀποκαλύπτουσι.

Πάντας τοὺς ἐλθόντας εἰς ἑαυτόν, καὶ μετανοοῦντας, ἐκ καρδίας ποδηγετεῖς, ἱεροῖς σου λόγοις, καὶ σῷ ἀμέμπτῳ βίῳ, ἵνα τῆς μετανοίας, ὁδὸν πορεύσωνται.

Χαίροις τῶν πενήτων ὁ ἀρωγός, καὶ τῶν ἀποκλήρων, εὐσυμπάθητος ἀδελφός, τῆς ἐλεημοσύνης, συνέμπορος καὶ φίλος, ἀθάνατος δὲ πρέσβυς, ὦ Ἀθανάσιε.

Τον Σταυρόν τον τίμιον του Χριστού, σήμερον εκ πόθου προσκυνήσωμεν ευβλαβώς, και εν κατανύξι βοήσωμεν συμφώνως, Σταυρέ ζωής το ξύλον πιστούς στερέωσον.

Ως εχέφρων Πάτερ και νουνεχής, βίου το ζαλώδες φυγαδεύων οία πτηνός, και εν τη ερήμω κατώκησας Παμμάκαρ, νηστεία και δεήσει συνών τω κτίστει.

Χάριν των θαυμάτων παρά Θεού, λαβών Ιεράρχα, θεραπεύεις πάθη δεινά. Διό των πιστώς σου, τη Πηγή προσιόντων, θεράπευσον τα πάθη, Θεράπον ένδοξε.

Πάντων σε τιμώμεν χρεωστικώς, θείε Κωνσταντίνε, ως ανάκτων θεοσεβών, πρώτον και κρηπίδα, της πίστεως της θείας, συν τη Μητρί Ελένη, ύμνοις γεραίροντες.

Τους μετ’ευβλαβείας την ιεράν, Εικόνα σου Μάρτυς, προσκυνούντας σαις προς Θεόν, ιεραίς πρεσβείαις, φρούρων μη διαλείπης, των Αθλοφόρων κλέος, Μηνά τρισόλβιε.

Σεραφείμ τον θείον συν τω κλεινώ, σοφώ Ιωάννη και Βαρβάραν νυμφήν Χριστού, τους της Εκκλησίας, τρεις φαεινούς αστέρας, εν ύμνοις ασιγήτοις δοξολογήσωμεν.

Χαίροις εὐσεβείας θεῖος πυρσός, Ἀπόστολε Σίλα, καὶ τῆς Χάριτος θησαυρός· χαίροις τῆς Ἑλλάδος, ὁ θεῖος ἀντιλήπτωρ, ἣν φύλαττε καὶ φρούρει, πάντοτε Ἅγιε.

Φύλαττε ατρώτους και ασινείς, εκ δαιμόνων βλάβης, και παντοίας επιβουλής, τους την αρωγήν σου, θερμώς επιζητούνται, Γεράσιμε παμμάκαρ, ημών ο έφορος.

Των υπερκοσμίων μυσταγωγός, και των υπέρ λόγον, υποφήτης εμφαντικός, ως των Αποστόλων, συνέκδημος εδείχθης, και ρήτωρ θεηγόρος, ω Διονύσιε.

Δέσποτα φιλάνθρωπε Βασιλεῦ, μὴ ἀκούσω τότε, ἐν ἡμέρᾳ τῇ φοβερᾷ, φωνῆς τῆς ὀργῆς Σου, εἰς πῦρ ἀποπεμπούσης, ἀλλ’ οἴκτειρον πρεσβείαις, τῆς κυησάσης Σε.

Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα

Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα, Ἄχραντε Θεοτόκε. Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, Πανένδροσέ τε πόκε.

Ὑψηλοτέρα οὐρανῶν, ἀκτίνων λαμπροτέρα. Χαρὰ Παρθενικῶν Χορῶν, Ἀγγέλων ὑπερτέρα.

Ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν, φωτὸς καθαρωτέρα. Τῶν οὐρανίων στρατιῶν, πασῶν ἁγιωτέρα.

(Ἀπὸ Ὠδὴ ε’)
Μαρία Ἀειπάρθενε, Κόσμου παντὸς Κυρία. Ἄχραντε Νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία.

Μαρία Νύμφη Ἄνασσα, χαρᾶς ἡμῶν αιτία. Κόρη σεμνὴ Βασίλισσα, Μήτηρ ὑπεραγία.

Τιμιωτέρα Χερουβείμ, ὑπερενδοξοτέρα. Τῶν ἀσωμάτων Σεραφείμ, τῶν Θρόνων ὑπερτέρα.

(Ἀπὸ Ὠδὴ δ’)
Χαῖρε τὸ ᾆσμα Χερουβείμ, χαῖρε ὕμνος Ἀγγέλων. Χαῖρε ᾠδὴ τῶν Σεραφείμ, χαρὰ τῶν Ἀρχαγγέλων.

Χαῖρε εἰρήνη καὶ χαρά, λιμὴν τῆς σωτηρίας. Παστὰς τοῦ Λόγου ἱερά, ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας.

Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς, ζωῆς τε αἰωνίας. Χαῖρε τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, Πηγὴ ἀθανασίας.

(Ἀπὸ Ὠδὴ ε’)
Σὲ ἱκετεύω Δέσποινα, Σὲ νῦν ἐπικαλοῦμαι. Σὲ δυσωπῶ Παντάνασσα, Σὴν χάριν ἑξαιτοῦμαι.

Κορὴ σεμνὴ καὶ ἄσπιλε, Δέσποινα Παναγία. Επάκουσόν μου ἄχραντε, κόσμου παντὸς Κυρία.

Ἀντιλαβοῦ μου ρύσαι με, ἀπὸ τοῦ πολεμίου. Καὶ κληρονόμον δεῖξον με, ζωῆς τῆς αἰωνίου.

Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ευχές Αγίου Μοδέστου

Ο του φωτός δημιουργός, Κύριε ο Θεός ημών καταξίωσον με της βασιλείας Σου επιτυχείν, ότι Σε Δέσποτα και μόνο επεπόθησεν η ψυχή μου και δια το όνομά Σου, θανάτου και βασάνων ουκ ηλόγησα. Μη ούν ανάξιον κρίνης με φιλάνθρωπε των Σων αγαθών αλλά επάκουσόν μου τον δούλο Σου, και πρόσδεξαί μου ταύτην την προσευχήν και όστις το εμόν επικαλέσηται όνομα και την μνήμην εμού του ταπεινού εκτελέση, βοηθός αυτού γενού Κύριε, και μη εγκαταλείπεις αυτόν αλλά έμπλησον αυτόν παντός αγαθού και δώρησαι αυτώ πλούσια τα ελέη Σου. Και όστις αναγνώση το της αθλήσεώς μου μαρτύριον, ευλόγησον αυτόν Κύριε και πάσαν την περιουσίαν αυτού.

Απέλασον δε και αποδίωξον δια του ονόματος του δούλου Σου Μοδέστου από πάντων αυτού των κτηνών παντοίαν βλάβην και νόσον.

Ναι, Δέσποτα έπιδε εξ αγίου κατοικητηρίου Σου επι την εμήν προσευχήν και ευλόγησον και υγίανε τα κτήνη αυτού ως ευλόγησας και επλήθυνας τα ποίμνια Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ και πάντων Σου των θεραπόντων ότι ευλογητός εί εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Kύριε Iησού Xριστέ ο Θεός μου, ο ελεήμων και Πανάγαθος. O πάσαν την νοητήν και αισθητήν Kτίσιν εν σοφία δημιουργήσας. O τους οικτιρμούς σου εκχέων επί πάντα τα υπό Σου δημιουργηθέντα. O διά της παναγάθου Προνοίας Σου πάντων προνοών και πάντων κηδόμενος των κτισμάτων Σου: αΰλων, υλικών, λογικών, αλόγων, εμψύχων, αψύχων, από των πρώτων έως των εσχάτων. Oυδέν γαρ απρονόητον, ουδέ ημελημένον παρά Σοι, τω Ποιητή και Προνοητή του παντός.

Συ γαρ εί, ο ανοίγων την χείρα Σου, και εμπιπλών παν ζώον ευδοκίας. Συ εί, ο εξανατέλλων χόρτον τοις κτήνεσι και χλόην, ένεκα της δουλείας των ανθρώπων. Συ εί, ο πάλαι τας των ζώων αγέλας του Iσραήλ, ανωτέρας διαφυλάξας της θανατηφόρου πληγής των πρωτοτόκων ζώων των Aιγυπτίων. Συ εί, ο διά της ενσάρκου Σου οικονομίας, καταργήσας τον το κράτος έχοντα του θανάτου: τουτέστι τον Διάβολον, και τω θανάτω Σου θανατώσας τον θάνατον.

Συ εί, ο και δι´ εμού του αναξίου δούλου Σου, τον μεν όφιν θανατώσας, τον την πηγήν του ύδατος τω εαυτού ιώ διαφθείραντα. Tα δε εξ αυτής πιόντα ζώα και νεκρωθέντα, τη ζωοποιώ δυνάμει Σου αναστήσας. Tον δε εις τούτο συνεργήσαντα δαίμονα, εμφανή γενέσθαι παρασκευάσας, ομνύοντα, μηδέποτε προσεγγίσαι τολμήσαι, όπου αν επικληθείη το ταπεινόν εμού όνομα. Σου τοίνυν δέομαι, Δέσποτα Πανάγαθε και Ποιητά του παντός, και Σε ικετεύω τον της ζωής πάσης αίτιον, επάκουσον ταύτης μου της δεήσεως, και απέλασον πάσαν θανατηφόρον ασθένειαν και βλάβην από των βοών, ίππων, όνων, ημιόνων, προβάτων, αιγών, κυνών, γατών, μελισσών, και των λοιπών ζώων των εις χρείαν όντων της ζωής των δούλων Σου, των επικαλουμένων Σε, τον δοτήρα πάντων των αγαθών, και το εμόν όνομα.

Kαι δος Kύριε, πάσι τοις την εμήν μνήμην επιτελούσι, και μετά πίστεως προστρέχουσι τοις λειψάνοις μου, ειρήνην σταθηράν, υγιείαν ζώων, αφθονίαν σίτου, οίνου και ελαίου. Kαι επί πάσιν, άφεσιν αμαρτιών, σωμάτων υγείαν και την των ψυχών αιώνιον σωτηρίαν.

Nαι Kύριε Iησού Xριστέ, τοις ιδίοις σπλάγχνοις επικαμπτόμενος, οίκτειρον τα πάσχοντα ζώα, τη δρεπάνη του θανάτου αγεληδόν θεριζόμενα. Kαι ως λόγον μη έχοντα, μόνοις τοις μυκηθμοίς, και ταις γοεραίς και ανάρθροις φωναίς, το πάθος και την οδύνην αυτών ελεεινώς εξαγγέλλοντα, ώστε και τους λογικούς εις συμπάθειαν τούτων έλκεσθαι. «Eι γαρ δίκαιος οικτείρει ψυχάς κτηνών αυτού», κατά το γεγραμμένον, πώς ουκ οικτειρήσεις ταύτα Συ, ο τούτων Ποιητής και Προνοητής;

Συ γαρ εύσπλαγχνε, και των εν τη Kιβωτώ ζώων εμνήσθης, υπό της οικείας χρηστότητος και των οικτιρμών σου νικώμενος. Ίνα διά της ευεξίας και του πληθυσμού των βοών, και των λοιπών τετραπόδων ζώων, καλλιεργήται μεν η γη, αυξάνωσι δε οι καρποί, και αφθόνως οι δούλοι Σου, οι επικεκλημένοι το όνομά μου, απολαύωσι των αγαθών της Γης.

Εκ τούτων δε, πάσαν αυτάρκειαν έχοντες, περισσεύωσιν εις παν έργον αγαθόν. Kαι δοξάζωσι μεν, Σε τον χορηγόν παντός αγαθού.

Tιμώσι δε καμέ τον Σον δούλον και ικέτην θερμότατον της παντοκρατορικής Σου Bασιλείας· ω πρέπει πάσα δόξα τιμή και προσκύνησις, συν τω ανάρχω Σου Πατρί, και τω Παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Ευχές Μεγάλου Βασιλείου

Ευχή Μεταλήψεως

Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, η πηγή της ζωής και της αθανασίας, ο πάσης ορατής και αοράτου κτίσεως δημιουργός, ο του ανάρχου Πατρός συναίδιος Υιός, και συνάναρχος, ο δι’ υπερβολήν αγαθότητος επ’ εσχάτων των ημερών σάρκα φορέσας, και σταυρωθείς, και τυθείς υπέρ των αχαρίστων και αγνωμόνων ημών, και του οικείου σου Αίματι αναπλάσας την φθαρείσαν υπό της αμαρτίας φύσιν ημών, αυτός, αθάνατε Βασιλεύ, πρόσδεξαι καμού του αμαρτωλού την μετάνοιαν, και κλίνον το ους σου εμοί, και εισάκουσον των ρημάτων μου.

‘Ημαρτον γαρ Κύριε, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου και ουκ ειμί άξιος ατενίσαι εις το ύψος της δόξης σου. παρώργισα γαρ σου την αγαθότητα, τας σας εντολάς παραβάς, και μη υπακούσας τοις σοις προστάγμασιν. Αλλά συ, Κύριε, ανεξίκακος ων, μακρόθυμος τε και πολυέλεος, ου παρέδωκάς με συναπολέσθαι ταις ανομίαις μου, την εμήν πάντων αναμένων επιστροφήν. Συ γαρ είπας, φιλάνθρωπε, δια του Προφήτου σου, ότι ου θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν. Ου γαρ βούλει, Δέσποτα, το πλάσμα των σων απολέσθαι χειρών, ουδέ ευδοκείς επ’ απωλεία ανθρώπων, αλλά θέλεις πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν.

Διό καγώ, ει και ανάξιος ειμί του ουρανού και της γής, και αυτής της προσκαίρου ζωής, όλον εμαυτόν υποτάξας τη αμαρτία και ταις ηδοναίς δουλώσας, και την σην αχρειώσας εικόνα, αλλά ποίημα και πλάσμα σον γεγονώς, ουκ απογινώσκω την εμαυτού σωτηρίαν ο άθλιος. Τη δε ση αμετρήτω ευσπλαχνία θαρρήσας προσέρχομαι.

Δέχαι ουν καμέ, φιλάνθρωπε Χριστέ, ως την Πόρνην, ως τον Ληστήν, ως τον Τελώνην, και ως τον ‘Ασωτον, και άρον μου το βαρύ φορτίον των αμαρτιών, ο την αμαρτίαν αίρων του κόσμου, και τας ασθενείας των ανθρώπων ιώμενος. Ο τους κοπιώντας και πεφορτισμένους προς σεαυτόν καλών και αναπαύων. Ο μη ελθών καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. Καθάρισόν με από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος. Δίδαξόν με επιτελείν αγιωσύνην εν φόβω σου ίνα, εν καθαρώ τω μαρτυρίω της συνειδήσεώς μου, των Αγιασμάτων σου την μερίδα υποδεχόμενος, ενωθώ τω αγίω Σώματί σου και Αίματι, και έξω σε εν εμοί κατοικούντα και μένοντα, συν τω Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι.

Ναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μου. Και μη εις κρίμα μοι γένοιτο η μετάληψις των αχράντων και ζωοποιών Μυστηρίων σου, μηδέ ασθενής γενοίμην ψυχή τε και σώματι, εκ του αναξίως αυτών μεταλαμβάνειν, αλλά δος μοι, μέχρι τελευταίας μου αναπνοής, ακατακρίτως υποδέχεσθαι την μερίδαν των Αγιασμάτων σου, εις Πνεύματος Αγίου κοινωνίαν, εις εφόδιον ζωής αιωνίου, και εις ευπρόσδεκτον απολογίαν επί του φοβερού βήματός σου. Όπως αν καγώ, συν πάσι τοις εκλεκτοίς σου, μέτοχος γένωμαι των ακηράτων σου αγαθών, ων ητοίμασας τοις αγαπώσι σε, Κύριε εν οις δεδοξασμένος υπάρχεις εις τους αιώνας. Αμήν.

Έτερες Ευχές Μ. Βασιλείου

Ευχή α’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ὁ Θεὸς τῶν θεῶν, καὶ Κύριος τῶν κυρίων, ὁ τῶν πυρίνων ταγμάτων δημιουργός, καὶ τῶν ἀΰλων Δυνάμεων τεχνουργός, ὁ τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων τεχνίτης· ὃν εἶδεν οὐδεὶς ἀνθρώπων, οὐδὲ ἰδεῖν δύναται· ὃν φοβεῖται καὶ τρέμει πᾶσα ἡ κτίσις· ὁ τὸν τραχηλιάσαντα πότε Ἀρχιστράτηγον καὶ τὴν τούτου λειτουργίαν παρακοὴ ἀθετήσαντα, ρήξας ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τοὺς συναποστάτας αὐτῷ ἀγγέλους, δαίμονας γενομένους, εἰς σκότωσιν βυθοῦ ταρταρώσας· δὸς τὸν ἀφορκισμὸν τοῦτον, ἐπὶ τῷ φρικτῷ ὀνόματί σου τελούμενον, φόβῳ γενέσθαι αὐτῷ τῷ προηγουμένῳ τῆς πονηρίας, καὶ πάσαις ταῖς φάλαγξιν αὐτοῦ, ταῖς συνεκπεσούσαις αὐτῷ ἐκ τῆς ἄνω φωτοφορίας, καὶ τρέψον αὐτὸν εἰς φυγήν, καὶ ἐπίταξον αὐτῷ καὶ τοῖς δαίμοσιν αὐτοῦ ἀναχωρῆσαι παντελῶς· ἵνα μή τι βλαβερὸν κατὰ τῆς ἐσφραγισμένης εἰκόνος ἐργάσηται· ἀλλὰ λαβέτωσαν ἰσχὺν οὗτοι οἱ ἐσφραγισμένοι κραταιότητος τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ.

Σοῦ γὰρ ὑμνεῖται καὶ μεγαλύνεται, καὶ ἀπὸ πάσης πνοῆς ἐν φόβῳ δοξάζεται τὸ πανάγιον ὄνομα τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ευχή β’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ἐξορκίζω σε τὸν ἀρχέκακον τῆς βλασφημίας, τὸν ἀρχηγὸν τῆς ἀνταρσίας, καὶ αὐτουργὸν τῆς πονηρίας. Ἐξορκίζω σε τὸν ἐκριφθέντα ἐκ τῆς ἄνω φωτοφορίας, καὶ σκότῳ βυθοῦ κατενεχθέντα διὰ τὴν ἔπαρσιν. Ἐξορκίζω σε, καὶ πᾶσαν τὴν ἐκπεσοῦσαν δύναμιν, τῆς σῆς ἀκόλουθον προαιρέσεως. Ὁρκίζω σε, πνεῦμα ἀκάθαρτον, κατὰ τοῦ Θεοῦ Σαβαώθ, καὶ πάσης στρατιᾶς Ἀγγέλων Θεοῦ, Ἀδωναΐ, Ἐλωΐ, Θεοῦ Παντοκράτορος. Ἔξελθε καὶ ἀπαναχώρησον ἀπὸ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (τοῦδε).

Ἐξορκίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ πάντα λόγῳ κτίσαντος, καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦ πρὸ τῶν αἰώνων άρρήτως καὶ ἀπαθῶς ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντος· τοῦ τὴν ἀόρατον καὶ ὁρατὴν κτίσιν δημιουργήσαντος, καὶ τοῦ κατ’ εἰκόνα ἰδίαν τὸν ἄνθρωπον πλαστουργήσαντος· τοῦ νόμῳ πρότερον φυσικῶς τοῦτον παιδαγωγήσαντος· καὶ Ἀγγέλων ἐπιστασίᾳ φυλάξαντος· τοῦ ὕδατι τὴν ἁμαρτίαν κατακλύσαντος ἄνωθεν, καὶ τὰς ὑπ’ οὐρανὸν ἀβύσσους ἀναστομώσαντος, καὶ γίγαντας ἀσεβήσαντας καταφθείραντος, καὶ πύργον τῶν βεβήλων κατασείσαντος, καὶ γῆν Σοδόμων καὶ Γομόρρων πυρὶ καὶ θείῳ τεφρώσαντος, οὗ μάρτυς καπνὸς ἀκοίμητος ἑξατμίζεται· τοῦ ράβδῳ πέλαγος ρήξαντος καὶ λαὸν ἀβρόχοις ποσὶ περάσαντος, καὶ τύραννον Φαραώ, καὶ στρατὸν θεόμαχον, εἰς αἰῶνα τοῖς κύμασι κατακλύσαντος τῆς ἀσεβείας πόλεμον· τοῦ ἐπ’ ἐσχάτων ἐκ Παρθένου ἁγνῆς σαρκωθέντος ἀνεκλαλήτως, καὶ σώας τὰς σφραγῖδας τῆς ἁγνείας φυλάξαντος· τοῦ πλῦναι βαπτίσματι τὸν παλαιὸν ἡμῶν ρύπον εὐδοκήσαντος, ὃν ἡμεῖς διὰ τῆς παραβάσεως ἐπεσπασάμεθα.

Ἐξορκίζω σε, κατὰ τοῦ βαπτισθέντος ἐν Ἰορδάνη καὶ τύπον ἡμῖν ἀφθαρσίας ἐν ὕδατι κατὰ χάριν παρεχομένου, ὃν Ἄγγελοι καὶ πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν κατεπλάγησαν, τὸν σαρκωθέντα Θεὸν βλέπουσαι μετριάσαντα, ὅτε ὁ ἄναρχος Πατὴρ τὴν ἄναρχον γέννησιν τοῦ Υἱοῦ ἀπεκάλυψε, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ κατάβασις τῆς Τριάδος τὴν ἕνωσιν ἐμαρτύρησεν.

Ὁρκίζω σε, κατ’ ἐκείνου τοῦ ἄνεμον ἐπιτιμήσαντος, καὶ κλήδωνα θαλάσσης πραΰναντος· τοῦ στίφη δαιμόνων ἐκδιώξαντος, καὶ κόρας ὀμμάτων, ἀπὸ μήτρας λειπούσας, πηλῷ τυφλοῖς ἀναβλέψαι ἐναρμόσαντος καὶ τὴν ἀρχαίαν τοῦ γένους ἠμῶν διάπλασιν ἀνακαινίσαντος, καὶ ἀλάλοις τὸ λαλεῖν ἀνορθώσαντος· τοῦ στίγματα λέπρας ἀποσμήξαντος καὶ νεκροὺς ἐκ τάφων ἀναστήσαντος· τοῦ μέχρι ταφῆς τοῖς ἀνθρώποις ὁμιλήσαντος, καὶ τὸν Ἅδην ἐγέρσει σκυλεύσαντος, καὶ πᾶσαν τὴν ἀνθρωπότητα, ἀνάλωτον τὸ θανάτο κατασκευάσαντος.

Ὁρκίζω σε, κατὰ Θεοῦ τοῦ Παντοκράτορος τοῦ τῇ θεοπνεύστῳ φωνῇ τοὺς ἀνθρώπους ἐπνεύσαντος, καὶ τοῖς Ἀποστόλοις συμπράξαντος, καὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην εὐσεβείας πληρώσαντος. Φοβήθητι, φύγε, δραπέτευσον, ἀναχώρησον, δαιμόνιον ἀκάθαρτον καὶ ἐναγές, καταχθόνιον, βύθιον, ἀπατηλόν, ἄμορφον, θεατὸν δι’ ἀναίδειαν, ἀθέατον διὰ τὴν ὑπόκρισιν, ὅπου ἂν τυγχάνῃς, ἢ ἀπέρχη, ἢ αὐτὸς εἶ ὁ Βελζεβούλ, ἢ κατασείων, ἢ δρακοντοειδής, ἢ θηριοπρόσωπος, ἢ ὡς ἀτμίς, ἢ ὡς καπνὸς φαινόμενος, ἢ ὡς ἄρσεν, ἢ ὡς θῆλυ, ἢ ὡς ἑρπετόν, ἢ ὡς πετεινόν, ἢ νυκτόλαλον, ἢ κωφόν, ἢ ἄλαλον· ἢ ἐκφοβοῦν ἐξ ἐπιδρομῆς, ἢ σπαράσσον, ἢ ἐπιβουλεῦον, ἢ ἐν ὕπνῳ βαρεῖ, ἢ ἒν νόσῳ, ἢ ἐν μαλακίᾳ, ἢ ἐν γέλωτι ρέμβον, ἢ δάκρυα φιλήδονα ἐμποιοῦν, ἢ λάγνον, ἢ δυσῶδες, ἢ ἐπιθυμητικόν, ἢ ἡδονικόν, ἢ φαρμακόφιλον, ἢ ἐρωτομανές, ἢ ἀστρομαγικόν, ἢ ἐνοικηματικόν, ἢ ἀναιδὲς ἢ φιλόνεικον, ἢ ἀκατάστατον· ἢ τῇ σελήνῃ συναλλοιούμενον, ἢ χρόνῳ τινὶ συντρεπόμενον· ἢ ὀρθρινόν, ἢ μεσημβρινόν, ἢ μεσονυκτικόν, ἢ ἀωρίας τινός, ἢ αὐγῆς· ἢ αὐτομάτως συνήντησας, ἢ ἐπέμφθης ὑπὸ τίνος, ἢ προσεπέλασας ἄφνω, ἢ ἐν θαλάσσῃ, ἢ ἐν ποταμῷ, ἢ ὑπὸ γῆς, ἢ φρέατος, ἢ ἐκ κρημνοῦ, ἢ ἐκ λάκκου, ἢ λίμνης, ἢ καλαμῶνος, ἢ ὕλης, ἢ ἀπογαίου, ἢ ἀκαθάρτου, ἢ ἄλσους, ἢ δρυμῶνος, ἢ δένδρου, ἢ ὀρνέου, ἢ βροντῆς, ἢ ἐκ στέγης λουτροῦ, ἢ ἐν κολυμβήθρα ὑδάτων, ἢ ἐκ μνήματος εἰδωλικοῦ, ἢ ὅθεν ἴσμεν καὶ οὒκ ἴσμεν, ἢ γνωστὸν ἢ ἄγνωστον, καὶ ἐξ ἀπερισκέπτου τόπου· μερίσθητι καὶ ἀπαλλάγηθι.

Αἰσχύνθητι τὴν εἰκόνα, τὴν χειρὶ Θεοῦ πλασθεῖσαν καὶ μορφωθεῖσαν.

Φοβήθητι τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ τὸ ὁμοίωμα, καὶ μὴ ἐγκρυβῇς εἰς τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ (τοῦδε)· ἀλλά, ράβδος σιδηρᾶ καὶ κάμινος πυρός, καὶ τάρταρος, καὶ ὀδόντων βρυγμός, ἄμυνα τῆς παρακοῆς σὲ περιμένει.

Φοβήθητι, φιμώθητι, φύγε· μὴ ὑποστρέψῃς, μὴ ὑποκρυβῇς μεθ’ ἑτέρας πονηρίας πνευμάτων ἀκαθάρτων, ἀλλὰ ἄπελθε εἰς γῆν ἄνυδρον, ἔρημον, ἀγεώργητον, ἣν ἄνθρωπος οὐκ οἰκεῖ, Θεὸς μόνος ἐπισκοπεῖ, ὁ δευσμεύων πάντας τοὺς βασκαίνοντας καὶ ἐπιβουλεύοντας τῇ αὐτοῦ εἰκόνι, καὶ σειραῖς ζόφου ταρταρώσας εἰς μακρὰν νύκτα καὶ ἡμέραν σὲ πάντων τῶν κακῶν πεπειραμένον καὶ ἐφευρέτην, διάβολον· ὅτι μέγας ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, καὶ μεγάλη ἡ δόξα τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Ευχή γ’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ὁ Θεὸς τῶν οὐρανῶν, ὁ Θεὸς τῶν φώτων, ὁ Θεὸς τῶν Ἀγγέλων τῶν ὑπὸ τὴν σὴν ἰσχύν, ὁ Θεὸς τῶν Ἀρχαγγέλων τῶν ὑπὸ τὸν σὸν κράτος, ὁ Θεὸς τῶν ἐνδόξων Κυριοτήτων, ὁ Θεὸς τῶν Ἁγίων, ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ τὰς δεσμευθείσας τῷ θανάτῳ ψυχὰς λύσας· ὁ τὸν προσηλωθέντα ἄνθρωπον τῷ σκότει, διὰ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ φωτίσας· ὁ λύσας τὰς ὀδύνας ἠμῶν καὶ πᾶν βάρος ἀποσκεδάσας· ὁ πᾶσαν τὴν προσβολὴν τοῦ ἐχθροῦ ἀφ’ ἡμῶν χωρίσας· καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀποθανατίσας ἠμᾶς τῷ θανάτῳ σου καὶ δοξάσας ἡμᾶς τῇ δόξῃ σου· ὁ ἐξ ἀνθρώπων χωρεῖν εἰς Θεὸν ἐγέρσει τῇ σῇ χαρισάμενος· ὁ πάντα δεσμὸν τῶν ἁμαρτιῶν ἠμῶν διὰ τοῦ Σταυροῦ σου βαστάσας· ὁ τὸ σύντριμμα αὐτῶν ἀναλαβὼν καὶ ἰασάμενος Κύριε· ὁ ὁδοποιήσας ἠμῖν ὁδὸν εἰς οὐρανούς, καὶ φθορὰν εἰς ἀφθαρσίαν μετασκευάσας· εἰσάκουσόν μου, πόθῳ καὶ φόβῳ κεγραγότος πρὸς σέ, Οὗ τῷ φόβῳ τὰ ὄρη τήκονται τῆς ὑπ οὐρανὸν σὺν τῷ στερεώματι· Οὗ τῇ δυνάμει ἄλαλοι στοιχείων ψυχαὶ φρίττουσι, τηροῦσαι τοὺς ἑαυτῶν ὄρους· δι’ Οὗ τὸ πῦρ τὸ τῆς ἐκδικήσεως οὐχ ὑπερβήσεται ὄρους τοὺς ταχθέντας αὐτῷ, ἀλλ’ ἀναμένει στενὸν τὴν σὴν βουλήν· δι’ Ὃν πᾶσα ἡ κτίσις ὠδίνει, στενάζουσα στεναγμοῖς ἀλαλήτοις, εἰς καιροὺς μένειν ἐπιταχθεῖσα· Ὃν πᾶσα φύσις ἐναντία πέφευγε, καὶ τοῦ ἐχθροῦ στρατιὰ δεδάμασται, καὶ διάβολος πέπτωκε, καὶ ὄφις πεπάτηται, καὶ δράκων ἀνῄρηται· δι’ Ὃν τὰ ἔθνη ὁμολογήσαντα σὲ ἐφωτίσθησαν καὶ ἐκραταιώθησαν ἐν σοί, Κύριε· δι’ Ὃν ζωὴ πεφανέρωται, ἐλπὶς ἤδρασται ἡ πίστις κεκράτηται, τὸ Εὐαγγέλιον κεκήρυκται δι’ Ὃν ὁ ἄνθρωπος ἐκ τῆς γῆς ἀναπέπλασταται, πιστεύσας ἐν σοί.

Τίς γάρ ἐστιν ὡς σύ, Θεὸς παντοκράτορ διόμεθά σου, Θεὲ Πατέρων καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, προαιώνιε καὶ ὑπερούσιε· τὸν πρὸς σὲ ἐληληθότα ἐπὶ τὸ ἁγίῳ ὀνόματί σου, καὶ τοῦ ἠγαπημένου σου παιδός, Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου καὶ παντοδυνάμου καὶ ζωοποιοῦ σου Πεύματος πρόσδεξαι. Ἀποσόβησον ἀπὸ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ πᾶσαν μαλακίαν, πᾶσαν ἀπιστίαν, πᾶν πνεῦμα ἀκάθαρτον, σπαρακτικόν, αγχώδες, καταθληπτικόν, συκοφαντικόν, καταστροφικόν, αυτοκτονικόν, αυτοκαταστροφικόν, καταχθόνιον, πύρινον, δυσωδιακόν, ἐπιθυμητικόν, φιλόχρυσον, φιλάργυρον, τυφωνικόν, πορνικόν, πᾶν δαιμόνιον ἀκάθαρτον, σκοτεινόν, ἄμορφον, ἀναιδές.

Ναί, ὁ Θεός, ἀπέλασον ἀπὸ τοῦ δούλου σου (τοῦ δεῖνος) πᾶσαν ἐνέργειαν τοῦ διαβόλου, πᾶσαν μαγείαν, πᾶσαν φαρμακείαν, εἰδωλολατρείαν, ἀστρομαντείαν, ἀστρολογίαν, νεκρομαντείαν, ὀρνεοσκοπίαν, ἡδυπάθειαν, ἔρωτα, φιλαργυρίαν, μέθην, πορνείαν, μοιχείαν, ἀσέλγειαν, ἀναίδειαν, ὀργήν, φιλονεικίαν, ἀκαταστασίαν καὶ πᾶσαν ὑπόνοιαν πονηράν.

Ναί, Κύριε, ὁ Θεὸς ἠμῶν ἐμφύσησον ἐν αὐτῷ τὸ Πνεῦμα σου τὸ εἰρηνικόν, ὅπως φρουρούμενος ὑπ’ αὐτοῦ, ποιήσῃ καρπὸν πίστεως, ἀρετῆς, σοφίας, ἁγνείας, ἐγκρατείας, ἀγάπης, χρηστότητος, ἐλπίδος, πραότητος, μακροθυμίας, ὑπομονῆς, σωφροσύνης, συνέσεως· ὅτι σοὶ ἐπικέκληται δοῦλος, ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, πιστεύων εἰς τὴν ὁμοούσιον Τριάδα, συμμαρτυρούντων Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, ἐνδόξων Κυριοτήτων, καὶ πάσης οὐρανίου στρατιᾶς.

Σὺν τούτῳ φύλαξον καὶ τὰς καρδίας ἠμῶν, ὅτι δυνατὸς εἶ Κύριε· καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Πατρί, καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ευχές Αγίων Κυπριανού & Ιουστίνης

Αρχή τῆς προσευχῆς

Εἶτα τὰ κάτωθι τροπάρια

Κύριε ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου, τὸν Σταυρόν Σου ἡμῖν δέδωκας. Φρίττει γὰρ καὶ τρέμει, μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν· ὅτι νεκροὺς ἀνιστᾶ, καὶ θάνατον κατήργησε. Διὰ τοῦτο προσκυνοῦμεν τὴν ταφήν Σου καὶ τὴν ἔγερσιν. Σταυρὸς ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης. Σταυρὸς ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας. Σταυρὸς βασιλέων τὸ κραταίωμα. Σταυρὸς πιστῶν τὸ στήριγμα. Σταυρὸς Ἀγγέλων ἡ δόξα καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα.

Συντριβήτωσαν ὑπὸ τὴν σημείωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Σου πᾶσαι αἱ ἐναντίαι δυνάμεις, (τρίς). Ἡ βοήθεια ἠμῶν ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τὸν Οὐρανὸν καὶ τὴν Γῆν.

Ἦχος Β’.

Διδασκαλίαν τῆς πλάνης καὶ γνῶσιν τῶν εἰδώλων, ἀπεδύσω ἀληθῶς, καὶ Σταυρὸν ἠμφιάσω, ὅπλον εἰς σωτηρίαν, Κυπριανὲ παμμακάριστε. Ἔρριψας τὰς βίβλους τὰς μαγικάς, τὸν ἄνθρωπον ἀπέθου τὸν παλαιόν, καὶ ᾤκησεν ἐν σοὶ θεογνωσία, ἡ Τριὰς ἡ ὁμοούσιος. Αὐτὴν ἱκέτευε Ἱεράρχα, σὺν Ἀγγέλοις τοῦ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸν πρότερον ὑπάρχοντα, κακίας μύστην, ὕστερον διὰ τιμίας Παρθένου, Ἀρχιερέα φανέντα, Κυπριανὸν τὸν μέγιστον, συμφώνως μακαρίσωμεν, καὶ πρὸς αὐτὸν βοήσωμεν. Ταῖς σαῖς λιταῖς εὐμενίζου, ἠμῖν τὸν πάντων Δεσπότην.

Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν Ἦχος Δ’.

Ἐπῳδαῖς τοῖς τοῦ δαίμονος, τὰς ᾠδὰς τὰς τοῦ Πνεύματος καὶ Σταυροῦ τὸ τρόπαιον ἀντιτάξασα, τὴν παρθενίαν ἐτήρησας, καὶ Μάρτυς ἀήττητος, προσηνέχθης τῷ Χριστῷ, Ἱερώτατον σφάγιον. Ὅθεν ἔτυχες, τῶν στεφάνων τῆς νίκης Ἰουστίνα, τῶν Παρθένων καὶ Μαρτύρων κεκοσμημένη φαιδρότησι.

Ευχή α’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ἰδοὺ ὁ Τίμιος καὶ Ζωοποιὸς Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, δι’ Αὐτοῦ σὲ σφραγίζω καὶ σημειώνω σε δοῦλε τοῦ Θεοῦ (Δεῖνα), ἵνα τῇ δυνάμει τοῦ ἁγίου Πνεύματος γένῃς καθαρὸν δοχεῖον Αὐτοῦ καὶ ἅγιον, ἀπὸ πάσης ἀδικίας, μαγείας, δεσμοῦ, καὶ παντὸς κακοῦ ποιήματος, καὶ κακῆς μηχανουργίας· τὰς ὁποίας κακουργίας πάσας, καὶ δεσμὰ καὶ ἐπῳδὰς καὶ σφραγίσματα καὶ περιεργείας μηχανὰς ἐν τῷ σώματί σου, καὶ περὶ τὸ σῶμα σου πεποιημένας.

Ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου Σταυρωθέντος καὶ Ταφέντος καὶ Ἀναστάντος καὶ δόντος ἡμῖν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· ἐγώ, ὁ (δεῖνα) δοῦλος ἀνάξιος Αὐτοῦ σὲ προστάττω κατηραμένε διάβολε, καὶ τοὺς σὺν σοὶ ὑπουργοῦντας· τοῦ μὴ ἔχειν ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἔμπροσθεν ἐξουσίαν εἰσελθεῖν ἐν τῷ σώματι τούτῳ, ἀπὸ ποδὸς ἕως κεφαλῆς.

Ἀλλὰ ταχέως ἐξέλθετε μετὰ πασῶν τῶν μηχανιῶν καὶ ἀδικιῶν ἠμῶν, διὰ τοῦ Ἐλευσομένου κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, καὶ τὴν οἰκουμένην διὰ πυρός. Ἀμήν.

Ευχή β’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ἐξορκίζω σὲ ἐξ ὀνόματος τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου καὶ ζωοποιοῦ καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος, Πατρός, Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος καὶ διὰ πάντων καὶ πασῶν τῶν ἁγίων τῶν ἐν τῷ Παραδείσῳ αὐλιζομένων· ἢ διὰ βρώσεως ἢ πόσεως ἐγένετο ἡ μαντεία αὕτη ἐν τούτῳ τῷ πλάσματι τοῦ Θεοῦ, ἢ ὑμεῖς προσηγάγετε δαιμόνια ἀκάθαρτα, ἢ ἐν τούτῳ τῷ σώματι κακόν τι, ἢ μαντικόν, ἢ μαγικόν, ἢ ἂν ἐν τῇ βρώσει ἐκείνῃ, ἢ πόσει ἃ προσήγαγεν ἀνθρώποις μαντευόμενος, ἢ ὑμεῖς βλάψαντες τὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ τοῦτο, ἢ ἔχητε ἐξουσίαν, οἰανδήποτε καὶ δύναμιν, τοῦ κινῆσαι καὶ μετατρέψαι, ἵνα χαλάσητε, καὶ ἀφανίσητε τὰ βλαβερὰ ταῦτα, κατὰ πᾶσαν σύνθεσιν πεποιημένην κατὰ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (Δεῖνος). Ἐξελάσατε αὐτὰ ἐκ τῶν ἐντοσθίων αὐτοῦ, καὶ πέμψατε αὐτὰ κάτω, ἐκ τῆς ἀναγκαίας φύσεως τοῦ πρωκτοῦ, δηλαδὴ ἄνευ τινὸς βλάβης, ψυχικῆς ἢ σωματικῆς. Ἀμήν.

Ευχή γ’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ἐξορκίζω ὑμᾶς δαιμόνια πονηρά, παρὰ τοῦ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ διὰ πασῶν τῶν ἀγγελικῶν καὶ θείων Δυνάμεων, τῶν τῶν τῳ Θεῷ ὑπηρετούντων καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ Μαθητῶν καὶ Ἀποστόλων, καὶ διὰ τῶν ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων Μαρτύρων, ἵνα μὴ ἔχητε δύναμιν καὶ ἐξουσίαν ἐπάνω τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (Δεινός), ἢ τοῦ οἴκου αὐτοῦ. Φηγαδεύθητε, ἄθλιοι καὶ πονηροί, ἐντεῦθεν, ἐκλείπειν ὑμᾶς ποιήσει Κύριος, ὡς ἐκλείπει κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρὸς καὶ μὴ ἔχειν ἐξουσίαν, ἢ αὐθεντίαν, πόνους καὶ φόβον εἰσφέρειν, ἢ ζημίας, ἢ κακὸν ἕτερον ἐν τῷ σώματι καὶ ταῖς σαρξὶ καὶ τοῖς μέλεσιν αὐτοῦ ἢ τοῦ οἴκου αὐτοῦ, διὰ τοῦ Ἐλευσομένου κρίναι ζῶντας καὶ νεκροὺς καὶ τὴν οἰκουμένην διὰ πυρός. Ἀμήν.

Ευχή δ’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Κύριε ὁ Θεὸς ἠμῶν, ὁ παντοκράτωρ, καὶ παντοδύναμος, ὁ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς πάσης κτίστης καὶ δημιουργός, ὁ δεχόμενος τῶν ἁμαρτωλῶν τὴν μετάνοιαν, καὶ ὡς εὔσπλαγχνος συγχωρεῖς αὐτῶν· συγγνώμην παράσχου μοι τῷ ἀναξίῳ καί τῳ δούλῳ σοῦ τούτῳ, εἰς ὅσα σοὶ ἡμάρτομεν ὡς ἄνθρωποι. Καὶ ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαάκ, καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ, ὁ Θεὸς τοῦ Μωϋσέως, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὁ Θεὸς τῶν ἀγγέλων Μιχαήλ, Γαβριήλ, Οὐρουὴλ καὶ Ραφαὴλ καὶ πάντων τῶν οὐρανίων ταγμάτων· Χερουβείμ, Σεραφείμ, Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, θρόνων, κυριοτήτων, ἀρχῶν, ἐξουσιῶν, δυνάμεων, καὶ πάντων τῶν Προφητῶν καὶ Πατριαρχῶν, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν καὶ Παρθένων, καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Φιλίππου· φύλαξον τὸν δοῦλον (Δεῖνα) τοῦ μὴ ἀδικῆσαι αὐτόν, ἢ βλάψαι κακόν τι, ἢ μαντικόν, ἢ τὸν ἀρχέκακον διάβολον καὶ τοὺς ὑπουργοῦντας αὐτῷ, ἢ κακὸν ἄνθρωπον καὶ πονηρὰν γυναῖκα, ἐν νυκτί, ἐν ἡμέρᾳ, ἢ ἐν θαλάσσῃ, ἢ ἐν ὁδῷ, ἢ ἐν περιπάτῳ, ἢ ἐν σπηλαίῳ, ἢ ἐν ἐκκλησίᾳ, ἢ ἐν οἴκῳ, ἢ ἐν χώρᾳ, ἢ ἐν χωρίῳ, ἢ ἐν ἀγρῷ, ἢ ἐν οἱῳδήποτε τόπῳ, ἐν ὁράσει, ἐν ἀκοῇ, πίνοντα, τρώγοντα, ἢ ἀναγινώσκοντα, καθεύδοντα, ἢ περιπατοῦντα, ἀγρυπνοῦντα ἢ κοιμώμενον, ἀναπαυόμενον, ἢ ἐργαζόμενον, ἐν γέλωτι, ἐν χαρᾷ, ἢ ἐν λύπῃ, ἐν σελήνῃ νέα ἢ παλαιᾷ, ἐν κεφαλῇ ἢ ἐγκεφάλῳ, ἐν τρίχεσιν, ἐν μετώπῳ, ἐν ὀφθαλμοῖς, ἐν νώτῳ ἢ ἐν μυκτῆρσιν, ἢ ἐν στόματι, ἢ ἐν φάρυγγι, ἐν ὀδοῦσι, ἢ ἐν γλώσσῃ, ἢ ἐν στήθεσι καὶ ὠμοπλάταις, ἐν χερσὶ καὶ βραχίοσι σὺν δακτύλοις, ἐν κοιλίᾳ καὶ ὑπογαστρίοις, ἥπατι καὶ ἐντοσθίοις πᾶσιν, ἐν χολῇ καὶ αἵματι, ἐν σαρξὶ καὶ δερματίῳ καὶ πᾶσι τοῖς μέλεσι καὶ μέρεσι τοῦ ἀνθρώπου τούτου· ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς αὐτοῦ.

Ναί, Παντοκράτορ Κύριε· ἐπάκουσον εμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ, καὶ ἐλευθέρωσον τὸν δοῦλον σου (Δεῖνα) ἀπὸ πάσης ἀδικίας, ἀπὸ πάσης μαγείας, μαντείας, δεσμοῦ καὶ παντὸς κακοῦ. Καὶ ὡς ἠλευθέρωσας τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔαν ἐκ τοῦ Ἅδου, τὸν μακάριον Πέτρον ἐκ τῆς φυλακῆς· τὸν Παῦλον, τὸ σκεῦος τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐκ τῶν δεσμῶν· τὴν Σωσάννην ἐκ τῆς ψευδομαρτυρίας· τὴν Λουκίαν ἐκ τοῦ πορνοκοποίου· τὸν παράλυτον ἐκ τοῦ κραββάτου· τὸν Λάζαρον ἐκ τοῦ τάφου τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἐκ τῆς θαλάσσης τὸν Ἰωνᾶν ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους· τὸν Λὼτ ἐκ τῶν Σοδόμων· τοὺς τρεῖς παῖδας ἐκ τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τοῦ καίοντος· τὸν Δανιὴλ ἐκ τῶν λεόντων· τὸν Δαβὶδ ἐκ τοῦ φόνου· τὸν Νῶε ἐκ τοῦ κατακλυσμοῦ· Μαρίαν τὴν Μαγδαληνὴν ἐκ τῶν ἑπτὰ πνευμάτων τῶν ἀκαθάρτων· τὸν Εὐαγγελιστὴν ἐκ τοῦ ζέοντος ὕδατος, ἐλαίου καὶ ἐκ τῆς φαρμακώδους πόσεως· οὕτω Δέσποτα ἐλευθέρωσον καὶ τὸν δοῦλον σου (Δεῖνα) ἐκ τοῦ δεσμοῦ καὶ φαρμακίας καὶ πάσης πονηρᾶς ἐπιβουλῆς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν· ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, καὶ μὴ ἐχέτωσαν δύναμιν, μήτε ἐξουσίαν ἐκπειράζειν αὐτόν· καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ μονογενοῦς σοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἔστω μετ’ αὐτοῦ καὶ ἠμῖν. Ἀμήν.

Ευχή ε’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Κύριε καὶ Θεὲ τῶν Δυνάμεων καὶ πάσης κτίσεως Δημιουργέ, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις, ἃς προσηξάμην Σοι διὰ τὸν δοῦλον Σου (Δεῖνα), καὶ δίωξον τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν τοὺς ἀοράτους, καὶ πάντας τοὺς ἐν αὐτῷ ὑπουργούντας καὶ πᾶσαν αὐτῶν πανουργίαν καὶ ἀλαζονίαν καὶ πονηρὰν ἀσθένειαν, τοῦ μηδέποτε ἔχειν δύναμιν ἢ ἐξουσίαν κατ’ αὐτοῦ τοῦ καταδυναστεύειν ἢ ἐπηρεάζειν αὐτόν. Ἐπὶ Σοὶ γὰρ Κύριε ἤλπισεν αὐτός τε καὶ ἠμεῖς, καὶ μὴ καταισχυνθείημεν εἰς τὸν αἰῶνα· ἀλλ’ ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ τῇ δυνάμει Σου ἐλευθέρωσον τοῦτον.

Πρεσβείαις καὶ ἱκεσίαις τῆς πανυπερευλογημένης ἐνδόξου Δεσποίνης ἠμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, δυνάμει τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, προστασίαις τῶν τιμίων καὶ ἐπουρανίων νοερῶν καὶ ἀΰλων θείων Δυνάμεων Ἀσωμάτων· ἱκεσίαις του τιμίου ἐνδόξου προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων Μαρτύρων· τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων πατέρων ἡμῶν· τῶν ἁγίων καὶ θαυματουργῶν Ἀναργύρων· τῶν ἁγίων καὶ δικαίων θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης καὶ πάντων τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.

Ευχή στ’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Παντοκράτορ καὶ Παντοδύναμε αἰώνιε Θεέ, ὁ ἐλευθερώσας τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν Σου ἐκ τῆς καταδυναστείας τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὑπουργούντων αὐτοῦ· πέμψον ἐπ’ αὐτὸν τὸ ἑπταπλούσιόν Σου Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκ τῶν οὐρανῶν· Πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως· Πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχῦος, Πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας· Πνεῦμα φόβου Σου, καὶ σημείωσον τῷ Σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ Σου, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ευχή ζ’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Διὰ τὸ πάθος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διὰ τῆς κολώνας ἐν ᾗ ἐδέθη ὁ Χριστὸς διὰ τοῦ ἀκανθίνου στεφάνου· διὰ τῆς χλαμύδος τῆς κοκκίνης· διὰ τιμίου Σταυροῦ καὶ τῶν ἥλων οἷς προσηλώθη ἐν αὐτῷ καὶ διὰ τοῦ σπόγγου, δι’ οὐ ἐποτίσθη ὄξος καὶ χολὴν καὶ διὰ τῆς λόγχης τῆς ἀνοιξάσης τὴν πλευρὰν Αὐτοῦ· καὶ διὰ τὴν ὕβριν καὶ ἐμπαιγμὸν καὶ ὀνειδισμὸν δι’ ὧν ἐνεπαίχθη· καὶ διὰ τῶν ἑπτὰ φωνῶν ὧν εἶπεν τῷ Σταυρῷ ἐπάνω, καὶ διὰ τῆς μετανοίας τοῦ ληστοῦ τοῦ συσταυρωθέντος Αὐτῷ· καὶ διὰ τοῦ τάφου καὶ τῆς ἀναστάσεως καὶ ἐμφανίσεως καὶ τῆς ἀναλήψεως εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος εἰς τοὺς ἁγίους Αὐτοῦ Μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους· καὶ διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος δι’ οὐ ἐσώθημεν καὶ σωζόμεθα· διὰ τοῦ ἁγίου χρίσματος καὶ διὰ τοῦ ἁγίου Ἐλαίου· διὰ τῶν ἁγίων Μυστηρίων τῆς ἱερουργίας· διὰ τῆς Ἐξομολογήσεως δι’ ἧς ἐλευθερώθημεν ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ διαβόλου· καὶ διὰ τοῦ ἁγίου Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ τιμίου· καὶ διὰ πάντων τῶν ἁγίων Μυστηρίων τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας καὶ διὰ τῶν φρικτῶν ἐξορκισμῶν τῶν ἀπ’ ἀρχῆς, ἕως νῦν εὑρεθέντων καὶ εὑρεθησομένων καὶ διὰ πάντων τῶν λογίων τῆς ἁγίας Γραφῆς, καὶ τῶν καθ’ ἠμῶν τῶν δυναμένων ἐκβαλεῖν ὑμᾶς ἐκ παντὸς σώματος ἀνθρώπου, διὰ πάντων τούτων: Καταράσσομαι, ἐκβάλλω καὶ ἐκδιώκω ὑμᾶς πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ πᾶσαν τὴν συνεργόν σας δύναμιν τοῦ διαβόλου, τοῦ διδασκάλου ὑμῶν τοῦ σατανᾶ τοῦ μεγάλου ἄρχοντος· ἐστὲ κατηραμένοι καὶ τυραννούμενοι ἐν παντὶ τόπῳ· ἐν ἀέρι, ἐν ὕδατι, ἐν γῆ, ἐν πάσῃ μαγείᾳ ἢ ἀστρομαντείᾳ· νὰ ἔχετε πάντοτε βασάνους ἀνυπομονήτους καὶ ἀβαστάκτους ὑπομένοντες· ἐὰν μὴ ὑποχωρήσητε ἀπὸ τοῦ πλάσματος τούτου τοῦ δούλου Θεοῦ (Δεῖνα). Ἀμήν.

Ευχή η’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ἐξορκίζω σε πνεῦμα ἀκάθαρτον, Σατάν, Βεελζεβούλ, ἐχθρὲ τῆς πίστεως ἠμῶν καί του γένους τοῦ ἀνθρωπίνου, ὁ τὸν θάνατον ἀγαγών, ὁ τῆς ζωῆς ἅρπαξ, ὁ τὴν δικαιοσύνην μισῶν, ἡ ρίζα τῶν κακῶν, ὁ ἐφευρέτης διάβολος πάσης ἀκαθαρσίας, ὁ τοὺς ἀνθρώπους ἐκ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ ἐκβαλῶν, ὁ τῆς φιλαργυρίας ἀρχηγός, αἰτία παντὸς φθόνου καὶ ἀσυμφωνίας, ὁ τοὺς δαίμονας ἐγείρων, ὁ τῶν κακῶν διδάσκαλος. Ἐξορκίζω σε πᾶσαν μαγείαν, φάντασμα, λεγεὼν ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ: Φιμώθητι, φύγε· ἔξελθε ἀπὸ τοῦ πλάσματος τοῦ Θεοῦ (Δεῖνα).

Αὐτὸς σὲ ἐπιτιμᾷ καὶ ἐπιτάσσει, ἐξόριστον σὲ ποιήσας ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς, σὲ κατασφαλισάμενος. Φοβήθητι, Σατάν, φύγε ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ. Φύγε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Δὸς τόπον τῷ ἁγίῳ Πνεύματι διὰ τούτου τοῦ σημείου τοῦ σταυρικοῦ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ συμβασιλεύοντος καὶ δεδοξασμένου τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι. Ἀμήν.

Σταύρωσον ἐν τῷ στῆθι λέγων:

Ὦ τίμιε καὶ πανάγιε Σταυρέ, ὁ φύλαξ, πάσης τῆς οἰκουμένης, ἡ ὡραιότης τῶν ἐκκλησιῶν, φύλαξον τὰ ἔνδοθὲν καὶ τὰ ἔξωθεν τοῦ δούλου σου (Δεῖνα).

Ὡραίωσον τοῦτον, τὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐν ἀρχῇ ὡραιώθη παρὰ τοῦ Θεοῦ, ποιηθὲν καὶ πλασθὲν ἐν εἰκόνι Αὐτοῦ, ὦ βασιλέων κραταίωμα, βασίλευσον ἐν αὐτῷ, ὦ πιστῶν στήριγμα στερέωσον τὴν καρδίαν αὐτοῦ ἐν τοῖς θείοις προστάγμασιν, στερέωσον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Δός, Κύριε, τὴν Χάριν Σου ἐν τῇ προσευχῇ ἠμῶν ἵνα ὁ φοβερὸς φοβηθῇ καὶ φύγῃ, καὶ ὁ φοβίζων ἡμᾶς φοβούμενος φανῇ.

Ευχή θ’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Ὁρκίζω σὲ τοίνυν, τὸν ὑπερήφανον δράκοντα καὶ πονηρὸν διάβολον ἐξελθεῖν ἀπὸ τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ τὸν (Δεῖνα), ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, τοῦ δώσαντος ἠμῖν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ ἡμῶν, ἔξελθε τοίνυν, ἔξελθε καὶ φύγε.

Κατ’ ἐκείνου γάρ, σὲ ὁρκίζω, δν πάντα φρίττει καὶ τρέμει, ὁ τὰ πάντα ὑποτάσσονται, ὃν τὰ ἐπουράνια τάγματα ἀκαταπαύστοις ὕμνοις δοξάζει. Αὐτὸς ἐπιτάσσει σοι καὶ ἐπιτιμᾷ, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ σὰρξ γενόμενος διὰ τὴν ἀνυπέρβλητον αὐτοῦ φιλανθρωπίαν.

Ὁ ἐκ τῆς Ἁγίας Παρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας γεννηθεὶς καὶ σαρκωθείς, καὶ φανεῖς ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς, ὁ τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ναζωραῖος, ὁ ἐπιτιμήσας σὲ ἐξελθεῖν ἐκ τοῦ ἀνθρώπου καὶ εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων εἰσελθεῖν, εἰς ἥν οὐκ ἐτόλμησας τῇ σῇ δυνάμει εἰσελθεῖν, ἄνευ τοῦ Αὐτοῦ θελήματος.

Ἔξελθε, τοίνυν, ὁρκιζόμενος, ἄνευ προφάσεως ἐν τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ ὀνόματι· σκληρὸν σοὶ πρὸς κέντρα λακτίζειν, διάβολε, ὅσον γὰρ βραδύνεις τοσούτον βάσανος σὲ περιμένει περισσότερον, ὁ τάρταρος καὶ ἡ αἰώνιος κόλασις· καὶ γὰρ οὐκ ἐμὲ καταφρονεῖς μὴ ἐξερχόμενος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντά σε Κύριον τὸν Θεὸν ἠμῶν, τὸν ἐξουσίαν ἔχοντα ζώντων καὶ νεκρῶν, τὸν καταργήσαντά σε διὰ τοῦ θεράποντος αὐτοῦ Ἰώβ, καὶ τοὺς πόνους αὐτοῦ τὰς κακίας καὶ πληγὰς ἀπράκτους δείξαντα.

Ὑποτάχθητι, τοίνυν τῷ ὑποτάξαντί σε διὰ τῶν ἁγίων αὐτοῦ προφητῶν, Σαμουήλ, Δαβὶδ καὶ Δανιήλ· ὑποτάχθητι Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ὃν ἰδὼν μετὰ φόβου καὶ τρόμου πολλοῦ ἔλεγες: “Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἦλθες πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;”· ὃς καταδικάσει σε εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν, τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον ἐκδέχεταί σε, σὺν τοῖς ὑπουργοῖς αὐτοῦ· ἔξελθε τοίνυν, κατηραμένε, ἐκ τοῦ ἀνθρώπου τούτου ἔξελθε.

Τὸν γὰρ ἄνθρωπον ἐποίησεν ὁ Κύριος, ναὸν ἄξιον καὶ κατοικίαν ἑαυτοῦ, ἀλλὰ τί βραδύνεις, διάβολε, καὶ οὐ δίδεις δόξαν τῷ παντοδυνάμῳ Θεῷ, ᾧ, πᾶν γόνυ κάμπτει, ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων;

Δὸς τόπον, κατηραμένε διάβολε, ἵνα ἐλθὼν ὁ Χριστὸς μετὰ τοῦ Πατρὸς Αὐτοῦ καὶ πνεύματος τοῦ Ἁγίου καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιήσει, διὰ τὸ ὁποῖον τὸ αἷμα Αὐτοῦ τὸ Πανάγιον ἐξέχεεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ.

Ἔξελθε, λοιπόν, ἔξελθε, ἡ ἔρημος σὲ ἀναμένει, ταπείνωσον σὲ εαὐτόν, διάβολε, ὄφι δόλιε, μὴ ἐπαίρων πτέρνα κατὰ τοῦ Κυρίου σου· ἰδοὺ ὁ Κύριος ἐγγὺς ἤξει γὰρ καὶ οὐ χρονιεῖ, κρῖναι πᾶσαν τὴν γῆν καὶ σὲ καὶ τὴν συνεργόν σου δύναμιν κολάσει εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός, παραδοὺς σέ, εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον, ὅπου ὁ σκώληξ ὁ ἀκοίμητος καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται.

Αὐτὸς σὲ διώκει, ὃν πάντα φρίσσει καὶ τρέμει, διὰ τοῦτο κἀγὼ σὲ ἐξορκίζω καὶ ἐπιτιμῶ, ἵνα κατέλθῃς εἰς τὸν δάκτυλον τοῦ ἀριστεροῦ ποδὸς τούτου τοῦ ἀνθρώπου (τοῦ Δεῖνος), εἰ ἀληθῶς ἐν αὐτῷ ᾤκησας, ὁμοίως καὶ πάσας σου τὰς δυνάμεις, αὐτόθι καταβιβάσεις, μὴ δυνάμενος ἀναβῆναι εἰς ἄλλο μέρος τοῦ σώματος αὐτοῦ ἢ μέλος χωρὶς τοῦ Θεοῦ θελήματος.

Εἶδε μὴ οὕτως ποιήσεις, ἄλλα θέλεις μοῦ παρακούσῃς τὴν ἐπιτίμησιν ταύτην, δὲν ἔχεις νὰ κάμῃς εἰς ἐμένα τὸν ταπεινὸν καὶ ἐλάχιστον (Δεῖνα) ἱερέα, ἀλλὰ πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαάκ, καὶ Ἰακώβ, τὸν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, τοῦ παραδοῦναι σὲ ὁμοῦ καὶ τοὺς συνεργοῦντας σοι ταῖς, αἰωνίαις κολάσεσιν, ταῖς μήτε τελειουμέναις μήτε ὀλιγουμέναις, ἀλλὰ μᾶλλον πληθυνομέναις.

Ὁρκίζω σε, καθὼς σοι προεῖπον, κατὰ τοῦ μεγάλου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἐπὶ τῆς πέτρας γραφέντος καὶ μὴ βαστασάσης ἀλλὰ διαρραγείσης, ἵνα καταβῇς, κάτω εἰς τὸν δάκτυλον τοῦ ἀριστεροῦ ποδὸς τοῦ ἀνθρώπου τούτου.

Ὁρκίζω σε ἐν βάρει ἀφορισμοῦ ἀλύτου καὶ τῆς διαμενούσης κολάσεως, ἐπιτιμῶ κι ἐξορκίζω σε, ὡς ἔχων ἐξουσίαν παρὰ τοῦ Σωτῆρος Θεοῦ.

Αναθεματίζω καὶ σὲ τὸν Ἑωσφόρον, καὶ πάντας τοὺς ζοφώδεις ἀγγέλους καὶ καταχθονίους γενομένους διὰ τὴν ἔπαρσιν.

Προστάσσω καὶ ἐπιτιμῶ σε καὶ ἐξορκίζω σε, καὶ πάντας τοὺς πονηροὺς διαβόλους, ὑποταγῆναι ἠμῖν καὶ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (Δεῖνος). Καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς πειρᾶσαι αὐτὸν ἀλλὰ φεῦξον μακρὰν ἐξ αὐτοῦ καὶ παντὸς τοῦ οἴκου καὶ περιχώρων αὐτοῦ καὶ ἐκ παντὸς γένους χριστιανῶν ὀρθοδόξων. Ἀμήν.

Σὺ δὲ Κύριε, ὁ Θεὸς ἠμῶν, ὁ Πατὴρ ὁ ἄναρχος, ὁ Υἱὸς ὁ συνάναρχος καὶ τὸ Πανάγιον καὶ ὁμοούσιον Πνεῦμα, κόλασον αὐτὰ τὰ πονηρὰ πνεύματα φρικτῶς καὶ πέμψον εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς χωρὶς ἀφέσεως, μηδέποτε ἐλευθερώσας συγχωρήσῃς αὐτούς, ἵνα μὴ ἐπηρεάζωσι τοὺς δούλους Σου, τοὺς Χριστιανούς.

Ὅπως δοξάζηται δι’ αὐτῶν πάντοτε, τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομά Σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ευχή ι’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Βασιλεῦ Οὐράνιε Παράκλητε τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός, ὁ ποιητὴς τῶν ἄνω καὶ καὶ τῶν κάτω καὶ πάντων τῶν ὄντων ἐμφανῶν καὶ ἀφανῶν ὁ δοὺς ἐξουσίαν καὶ δύναμιν τοῖς Σοῖς μαθηταῖς καὶ Ἀποστόλοις, θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐπειγομένην τοῖς ἀνθρώποις, ἐπάκουσον καὶ ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἐν τῷ ὥρα ταύτῃ καὶ δίωξον καὶ ἐξάλειψον ἐκ τοῦ δούλου Σου (δεῖνος) πᾶν πονηρὸν καὶ ἀκάθαρτον καὶ πᾶσαν πονηρὰν ἀσθένειαν καὶ ἐπιβουλήν τοῦ ἀντικειμένου δι’ εὐχῶν καὶ δεήσεων τῶν ἁγίων Σου ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, Μάρκου καὶ Λουκᾶ, Φιλίππου καὶ Ματθαίου, Ἰωάννου καὶ Θῶμα, Ἀνδρέου καὶ Ἰακώβου καὶ πάντων τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν ἑβδομήκοντα τῶν καταβαλόντων τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου, τουτέστι τὸν διάβολον, ὅπως δραπετεύσῃ καὶ ἐκκρυβῇ εἰς τόπον ἡτοιμασμένον αὐτῷ καὶ πᾶσι τῆς μετ’ αὐτοῦ καὶ οὐδὲν τῆς ἀδικίας αὐτοῦ ἀδικήσει τὸν δοῦλον Σου τοῦτον.

Ἐπακούσατε οὖν, Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ἐμοῦ τοῦ δεομένου ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ καὶ περιφυλάξατε τὸν δοῦλον ὑμῶν (τάδε) ἀπὸ πάσης ἐπηρείας δαιμονικῆς, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ευχή κ’

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἠμῶν ὁ κρατῶν καί κυβερνῶν τά πάντα, Ἅγιος καί δεδοξασμένος ὑπάρχεις. Διό Βασιλεῦ τῶν Βασιλευόντων καί Κύριε τῶν Κυριευόντων δόξα σοί. Ὁ καθήμενος ἐν τῷ φωτί τῷ ἀπείρω καί ἀπροσίτω βροτοῖς, ὅπερ εἶδον δυνάμεις χιλιάδες καί μυριάδες Ἁγίων Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων.

Σύ γιγνώσκεις τά κρύφια του ταπεινοῦ δούλου σου Κυπριανοῦ. Ὅτι οὐκ ἐγίγνωσκον πρότερoν τά σά θαυμάσια Κύριε παντοδύναμε. Σύ εἰ μόνος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ὁ Θεός ἠμῶν. Ὁ εὐδοκήσας ἐξ ἀναξίου γενέσθαι μέ ἄξιον καί συζησάμενος τῷ ἐν σοῖ πόθω καί ἀγάπη πρός ἀκοήν τῶν Ἁγίων σου Ἀποστόλων καί Ἱερομαρτύρων καί πάντων σου τῶν Ἁγίων.

Παρακαλῶ δέ τήν σήν φιλανθρωπίαν, ἴνα ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία ὑπερπερισσεύη ἡ χάρις σου Κύριε, ὅτι ἐκράτουν τά νέφη καί οὐκ ἔβρεχον, ἔδενον τήν γῆν καί οὐκ ἔδιδε τούς καρπούς αὐτῆς. Τάς ἀμπέλους καί οὐκ ἐβλάστανον, τά ποίμνια τῶν προβάτων καί οὐκ ἐποίουν γάλα, τά αἰγίδια καί οὐκ ἐγέννων, τούς ἄνδρας καί οὐκ ἐσμίγοντο μετά τῶν γυναικών αὐτῶν, τάς μητέρας καί οὐκ ἐτεκνοποίουν, τά πλοῖα καί οὐκ ἐπλέον, τά ἐργαστήρια καί οὐκ εἰργάζοντο, τούς ἁλιεῖς καί οὔχ ἠλίευον, τούς κήπους καί οὐκ ἐποίουν λάχανα, τά δένδρα καί οὐκ ἐκαρποφόρουν, τούς ποταμούς καί οὐκ ἔρρεον, τούς μύλους καί οὐκ περιεστρέφοντο, τούς ἀδελφούς καί ἀνδρόγυνα εἰς ἀφιλίωτον ἔχθραν ἔφερον καί τούς διεχώριζον, ἐποίουν τό θέρος χειμώνα καί τόν χειμώνα θέρος, ταῦτα πάντα εἰργαζόμην φαντασία τελεία.

Ἄρτι δέ Κύριε ὁ Θεός ἠμῶν ἱκετεύω σέ καί παρακαλῶ, ἴνα διά τῆς ἐμῆς προσευχῆς ἐνώπιόν Σου Θεέ καί Κύριέ του Ἐλέους ὡς Θυσία εὐπρόσδεκτος γενέσθω σοί. Καί πᾶς ἄνθρωπος ἔχων πνεῦμα πονηρίας καθαρισθῆ ὅλως.

Ἤ ἄγρος ἤ κῆπος ἤ κτῆμα ἤ μύλος ἤ πλοῖον ἤ ἁλιεύς ἤ μελίσσιον ἤ ἔμπορος ἤ ἐπιστήμων ἤ ἄρχων ἤ ἀρχόμενος ἤ τεχνίτης ἤ μεταξοσκώληξ ἤ καί ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) σύν παντί τῶν οἴκω αὐτοῦ. Ἄν εἶναι δεδεμένος μέ μαγείας καί πονηρά ἔργα ἤ γοητείας ἤ ἀπό 72 γλωσσοφαγιῶν ἐστίν ἐμποδισμένος καί μαγευμένος καί ἐγκλείη 365 λόγια της Μαγείας ἄτινα ἔρχονται πρός βλάβην καί κατανάλωσιν τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) σύν παντί τῷ οἴκω αὐτοῦ.

Παρευθύς ὅπου ἀναγνωσθῆ ἡ παροῦσα ἰκετήριος δέησις καί προσευχή μου ἐνώπιόν της Σῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἐλευθερωθῆ πᾶς ὁ κόσμος καί τόπος ἐκ πάσης ὀργῆς τέ καί ἀσθενείας καί ἐκ παντός δεσμοῦ καί μαγείας καί πάσης φαρμακείας καί γοητείας, πάσης βασκανίας καί καταλαλιᾶς, γλωσσοφαγιᾶς, ἀμελείας ἤ νωθρότητος, ἀκρατείας, ἀφροσύνης, ἀδυναμίας καί ἀπογνώσεως πάσης ἀδικίας καί πάσης πλάνης ἤ ἀπάτης, ἤ ἐμποδίου προερχομένων ὑπό τοῦ διαβόλου ὁμοίως καί ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) σύν παντί τῷ οἴκω αὐτοῦ. Καί ἔστω λελυμένος καί λελυτρωμένος ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Καί εἴτε ἐν τῷ οὐρανῶ εἰσίν αἵ μαγεῖαι καί τά φαρμακεύματα ἐκεῖνα ἤ ἐν τή γῆ ἤ ἐν τή θαλάσση ἤ ἐν παντί τόπω καί ἐδάφει εὐθύς τή ὥρα ταύτη λυθήσονται καί καταργηθήσονται ἀπό τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) καί ἀπό παντός του οἴκου αὐτοῦ καί ἐλευθερωθήσεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) καί πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ ἀπό πάσης ὥρας πονηρᾶς καί γοητείας ἤ ὀφθαλμῶν πονηρῶν ἤ φθόνου ἤ καταλαλιᾶς ἤ γλωσσοφαγιᾶς ἤ μαγείας ἤ φαρμακείας ἤ κατάρας ἤ ἀναθέματος ἤ ἀφορισμοῦ καί πάσης βλασφημίας ἤ ἐνεργείας του.

Εὐθέως ἀναχωρήσατε ἀπό τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) πάσα ἡ ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ ἐπί τή ἐπικλήσει τοῦ Παναγίου σου ὀνόματος τοῦ Πατρός καί τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ καί τοῦ Ἀγαθοῦ καί Ζωοποιοῦ Πνεύματος καί διά τῆς προσευχῆς ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ καί εὐλαβοῦς δούλου σου Κυπριανοῦ φεύξονται οἱ δαίμονες, δραπετευθήσονται καί καταργηθήσονται αἵ πονηρίαι αὐτῶν, καί τά νέφη δώσωσιν ὑετόν ἐπί πάσαν τήν γῆν, καί ἡ γῆ δώση τά γενήματα αὐτῆς εἰς τόν καιρόν αὐτῶν, καί τά δένδρα καρποφορήσωσι, καί οἱ ἀμπελῶνες εὐφορήσωσι πλῆθος βοτρύων, καί αἵ γυναῖκες λυθήσωνται καί ἐλευθερωθήσωνται ἀπό τοῦ κάκου τῶν μητρῶν αὐτῶν.

Ὁμοίως καί τά κτήνη τῶν ποιμένων καί πᾶς ὁ κόσμος, ἄρχων, ἤ ἀρχόμενος, ἤ κῆπος, ἤ μελισσουργός, ἤ μετάξουργος καί πάσα ἡ κτῆσις λυθήσεται ἀπό παντός δεσμοῦ καί δαίμονος. Ὁμοίως καί ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος), σύν παντί τῷ οἴκω αὐτοῦ καί τοῖς πράγμασιν αὐτοῦ, καί ἔστω ἐλεύθερος καί λελυτρωμένος ἀπό πάσης ἀσθενείας καί ὥρας κακῆς καί παντός δαίμονος καί ἀντικειμένης δυνάμεως δεόμεθά σου, ἴνα λυθῶσι καί ἀφανισθῶσι τά πονηρά ἔργα διά τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος τοῦ Θεοῦ Σαβαώθ.

Καί εἰ ἐν τῷ Οὐρανῶ ἔστι δεδεμένος καί ἐμποδισμένος ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) λυθήτω, ἤ ἐν τή γῆ, ἤ ἐν ἀνωφλίω λυθήτω, ἤ ἐν κατωφλίω, ἤ ἐν δέρματι ἀλόγου, ἤ ἐν σιδήρω, ἤ ἐν λίθω, ἤ ἐν ξύλω ἐκάρφωσαν τά πονηρά ἔργα λυθήτωσαν καί ὡσεί καπνός ἐκλιπέτωσαν, ἤ ἐν γραμματίω διά μελάνης, ἤ αἵματος ἀνθρώπου, ζώου, πτηνοῦ, ἰχθύος, ἤ διά μολύβδου, ἤ διά κινναβάρεως, ἤ διά ζωμοῦ λεμονιοῦ, ἤ δί’ ἄλλου τινός ἔγραψαν αὐτά καί ἔθηκαν ἐν τινι τόπω καί διεσκέλισεν αὐτά ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) πρός βλάβην αὐτοῦ τή ὥρα ταύτη λυθήτωσαν καί καταργηθήτωσαν καί ἐκριζωθήτωσαν τά τῆς μαγείας ἔργα ἀπό τούς τόπους καί κατοικίας ἐκεῖ ὅπου ἀναγινώσκεται ἡ δέησίς μου καί προσευχή αὔτη, ἤ ἐν αὐλαῖς τοῦ οἴκου αὐτοῦ κατέχωσαν, ἤ διέσπειραν αὐτά, ἤ μετάλλου τινός ἐποίησαν τά κομβοδέματα ἐκεῖνα λυθήτωσαν, ἤ εἰς κόκκαλα διεπέρασαν αὐτά, ἤ ἐν τή θαλάσση, ἤ ἐν φρέατι, ἤ ἐν μνήματι ἐρρίφθησαν λυθήτωσαν, ἤ μέ ὄνυχας ἀνθρώπων, ζώων, ἤ πτηνῶν ζώντων ἤ τεθνεώτων, ἤ μέ χῶμα τεθνεώτων ἐποίησαν τά φάρμακα ἐκεῖνα λυθήτωσαν, ἤ ὑπό πλακός ἐπλακώθησαν ἤ ἀπό πασσάλους, ἤ καρφιοῦ ἐκαρφώθησαν, ἤ διά βελόνης ἐπέρασαν αὐτά, λυθήτωσαν τήν ὥραν ταύτην, ἤ διά ἀργύρου, ἤ χρυσοῦ, ἤ δί’ ἄλλου τινός μετάλλου ἐποίησαν τά πονηρά ἔργα λυθήτωσαν τήν ὥραν ταύτην, ἤ διά μαλλίου, ἤ βαμβακιοῦ, ἤ μετάξης, ἤ λινάρεως, ἤ κανάβεως, ἤ δί’ ἄλλου τινός χόρτου ἔδεσαν ταῦτα λυθήτωσαν τήν ὥραν ταύτην, ἤ εἰς κράββατον κατέχωσαν αὐτά λυθήτωσαν τήν ὥρα ταύτην, ἤ διά βρόχου, βούρλου ἤ ἄλλου τινός ἔδεσαν, λυθήτωσαν τήν ὥραν ταύτην, ἤ ἐν ὕδατι ἐποίησαν αὐτά ἤ κούφω ξύλω ἤ κοχλάζοντι ὕδατι ἄν ἔβρασαν αὐτά λυθήτωσαν τήν ὥραν ταύτην, ἤ ἐν αἵματι ἀνθρώπου, ζώου, ἤ πτηνοῦ, ἤ ἰχθύος ζώντων ἤ τεθνεώτων ἐποίησαν αὐτά ὡς σύ, Κύριε ὁ Θεός ἠμῶν γινώσκεις τούς τόπους καί τρόπους καί τούς ἀνθρώπους, λυθήτωσαν τήν ὥραν ταύτην καί διαρρηχθήτωσαν τά τῆς μαγείας ἔργα ἔνθα κεῖνται, καί τόν μέν δοῦλον σου (ὄνομα πάσχοντος) διαφύλαξον σύν παντί τῷ Οἴκω αὐτοῦ, τά δέ πονηρά ἔργα λυθήτωσαν καί ἀπωλεσθήτωσαν καί ὡσεί καπνός ἐκλιπέτωσαν ἀπό τόν δοῦλον τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) ἐν ὀνόματι τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί διά τῆς δόξης τοῦ Μεγάλου Θεοῦ τοῦ Ζῶντος συντριβήτωσαν τή δυνάμει τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ πᾶσαι αἵ ἐναντίαι δυνάμεις, ἀναχωρησάτωσαν τά τῆς Μαγείας ἔργα καί ἀπομακρυνθήτωσαν ἀπό τόν δοῦλον τοῦ Θεοῦ (ὄνομα πάσχοντος) μίλια 65 πρεσβείαις τῶν μαρτύρων καί πάντων τῶν Ἁγίων σου. Ἀμήν.

Δεόμεθά σου καί παρακαλοῦμεν σέ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἠμῶν ἴνα ἐλευθερώσης καί ζωώσης πάσαν ψυχήν πεπεδημένην καί τόν δοῦλον (ὄνομα πάσχοντος) σύν παντί τῷ Οἴκω αὐτοῦ ὁμοίως καί τούς γράφοντας καί ἔχοντας ἐν τῷ Οἴκω αὐτῶν τήν προσευχήν μου αὐτήν καί τούς βαστάζοντας αὐτήν ὡς φυλακτήριον αἰώνιον, καί ἡ δεξιά σου Κύριε εἴη αὐτοῖς σκέπη καί βοήθεια καί ἔστω διά παντός ἐν τῷ οἴκω αὐτῶν χαρά καί ἀγαλλίασις.

Ναί, Κύριε, δεομένου σου ἐπάκουσόν μου, ἴνα ὁπού εὑρίσκεται ἡ εὐκτήριος καί ἰκετηρία αὔτη εὐχή μου λυθῆ καί ἐλευθερωθῆ πᾶς ἄνθρωπος καί ὁ οἶκος αὐτοῦ ἀπό κακῆς ὥρας, ἀπό πάσης ἀσθενείας, παντός ἀφορισμοῦ τέ καί ἀναθέματος, ἀπό πάσης κατάρας, ἀπό πάσης ὀργῆς, ἐμποδίου, δυσπραγίας, καταλαλιᾶς, γλωσσοφαγιᾶς, φθόνου, βασκανίας, ἀμελείας, νωθρότητος, λαιμαργίας, ἀδυναμίας, βλακείας, ἀκρατείας, ἀφροσύνης, ὑπερηφανείας, ἀσπλαγχνίας, ἀδικίας, ἀλαζονείας καί πάσης πλάνης καί ἀπάτης διά τό ὄνομά Σου τό Ἅγιον καί δεδοξασμένον εἰς τούς Αἰώνας. Ἀμήν.

Τέλος τῆς προσευχῆς

Αναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ Αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου Αὐτοῦ οἱ μισοῦντες Αὐτόν. Ὡς ἐκλείπει καπνὸς ἐκλιπέτωσαν, ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός. Οὕτως ἀπολοῦνται οἰ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ Δίκαιοι εὐφρανθήτωσαν. Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ.

Ἀπόλυσις

Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἠμῶν, Πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Δεσποίνης ἠμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας. Δυνάμει τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Προστασίαις τῶν Τιμίων Ἐπουρανίων Δυνάμεων Ἀσωμάτων. Ἱκεσίαις τοῦ Τιμίου Ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων καὶ Πανευφήμων Ἀποστόλων. Τῶν ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν καὶ οἰκουμενικῶν μεγάλων διδασκάλων καὶ ἱεραρχῶν, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου, Ἰωάννου τοῦ ἐλεήμονος ΙΙατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Νικολάου τοῦ ἐν Μύροις, Σπυρίδωνος Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος τῶν Θαυματουργῶν, τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πρωτομάρτυρος καὶ ἀρχιδιακόνου Στεφάνου.

Τῶν Ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν Ἀντωνίου, Εὐθυμίου, Σάββα τοῦ ἠγιασμένου, Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου, Ὀνουφρίου, Ἀρσενίου καὶ πάντων τῶν Ὁσίων. Τῶν Ἁγίων καὶ ἰαματικῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, Κύρου καὶ Ἰωάννου, Παντελεήμονος καὶ Ἐρμολάου, Σαμψὼν καὶ Διομήδους, Μωκίου καὶ Ἀνικήτου, Θαλελαίου καὶ Τρύφωνος καὶ Παγκρατίου τοῦ ἀρχιεπισκόπου.

Τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων μαρτύρων, τῶν Ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἠμῶν, τῶν ἁγίων ἐνδόξων μεγάλων μαρτύρων Γεωργίου τοῦ τροπαιοφόρου, Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτου, Θεοδώρων, Τύρωνος καὶ Στρατηλάτου, Μηνᾶ τοῦ θαυματουργοῦ καὶ ἱερομαρτύρων Χαραλάμπους καὶ Ἐλευθερίου. Τῶν Ἁγίων καὶ δικαίων θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης τοῦ Ἁγίου ἱερομάρτυρος Κυπριανοῦ καὶ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἰουστίνης καὶ πάντων τῶν Ἁγίων.

Ἱκετεύομέν Σὲ Πολυέλεε, Κύριε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων Σου καὶ ἐλέησον ἠμᾶς.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἠμῶν, Κύριε Τησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἠμῶν ἐλέησον ἠμᾶς. Ἀμήν.

Ευχές, Μεγαλυνάρια

Ευχές από Μικρό Απόδειπνο

Ψαλμός ξθ’ (69)

Τροπάρια

Ευχή εις την υπεραγίαν Θεοτόκον

Ευχή ετέρα εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν

Ευχή εις τον Άγγελον φύλακα της του ανθρώπου ζωής

Μεγαλυνάρια

Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα

Ευχές Αγίου Μοδέστου

Ευχές Μεγάλου Βασιλείου

Ευχή Μεταλήψεως

Έτερες Ευχές Μ. Βασιλείου

Ευχή α’

Ευχή β’

Ευχή γ’

Ευχές Αγίων Κυπριανού & Ιουστίνης

Αρχή τῆς προσευχῆς

Ευχή α’

Ευχή β’

Ευχή γ’

Ευχή δ’

Ευχή ε’

Ευχή στ’

Ευχή ζ’

Ευχή η’

Ευχή θ’

Ευχή ι’

Ευχή κ’

Τέλος τῆς προσευχῆς

Ἀπόλυσις

Please note: if you leave a comment, I may keep you up-to-date with my news and send you exclusive short stories as a 'thank-you'!

Like this:

Search this site

Subscribe to blog via email and never miss another post!

Categories

Hot Posts

Recent Posts

Subscribe and Save

Let’s connect on Facebook!

Let’s connect on Twitter!

Privacy/Affiliate Links